اين‌جا فراوان زندگی
                            آن‌جا مرگ

ماندست در انتظار انسان‌ها
                                       مرگ

يک روز به ديدن شما می‌آيم

اين نامه برای زنده‌ها
                              امضا مرگ

نکته: اين متن را قبلا با اس‌ام‌اس فرستادم. قاطی شده بود. دوباره نوشتم‌اش.

هجدهمین شماره‌ی هفت‌قفل تیتر «احمدی‌نژاد را یاری کنیم» بر روی جلد دارد و با موضوع جنبش دانش‌جویی و دولت نهم منتشر شده است.

در این شماره، ضمن ارائه‌ی مقالات و اخباری درباره‌ی امت اسلامی، مقالاتی درباره استاد مطهری، منشور روحانیت، نقد حمله‌ی دانش‌جویان به سفارتخانه‌ها و گزارشی از یک مدرسه‌ی مرفه، مصاحبه‌ای با دکتر کوشکی ، گزارشی از جشنواره‌ی کتاب سال شهید غنی پور و ... نیز آمده‌اند.

مقالاتی تحت عناوین چالش احمدی‌نژاد، احمدی‌نژاد را یاری کنیم، مطالبه‌ی خانگی و ... نیز به طور مستقیم به موضوع ویژه‌ی این شماره اختصاص دارند.

نقد انقلابی، وقتی همه عدالتخواه می‌شوند (گفتاری از محمدرضا پهلوی)، جای خالی آرمان (نقدی بر فیلم چهارشنبه سوری) و... از دیگر عناوین این شماره هفت‌قفل اند. 
 
» نقل از سايت مطالبه، جنبش دانشجویی و دولت نهم (با اندکی ويرايش)

معطل نکردم. جواب مثبت دادم. قرار بر این شد که ساعت دو و نیم با هم راهی شویم. مقصد منزل استاد دکتر منوچهر طباطبائی مؤتمنی، پدر علم حقوق اداری در ایران بود.

خانه‌ی استاد، قدیمی بود و با تزئیناتی اروپایی. کاملاً مرتب بود. مشخص بود که هنوز زنی در این خانه هست که همه چیز با سلیقه و سلامت بر جا باشد. استاد می‌گفت که «هرچند من این چیزها علاقه‌ی چندانی ندارم، اما خانم‌ها علاقه دارد.» چینش مجسمه‌ها و مبل و میزها کل فضا را پرکرده است. همه چیز رنگ عتیقه بودن می‌دهد، حتی خود استاد. عتیقه‌ای که هرچه از آن بیشتر می‌گذرد، ارزشش (برای اهل دانش) بیش می‌شود. خانه ساکت بود و کل کوچه هم. معلوم بود که به این سکوت خو گرفته است. ساده بود و با صفا. معلوم است که کمرش درد دارد، اما نمی‌گذاشت که دیگری کار پذیرایی را انجام دهد. مثل همیشه با وسواس و دقتی که سعی می‌کند چیزی را فراموش نکند. بعد از مصاحبه، دوبار نام‌ام را پرسید. رفقا گفتند نمره‌ی صد رو از استاد گرفتی. دیگر نگران درس‌ات نباش!

دو ساعت میهمانش بودیم. باشوق و ذوقی عجیب سخن می‌گفت و پذیرایی می‌کرد. اصل مصاحبه برعهده‌ی سید مهدی بود. می‌گفت که دیگر خسته شده است. پنجاه سال استاد دان‌شگاه بوده است و حالا دیگر زمان بازنشسته‌شدن‌اش است.

عکسی را نشان داد از دانشکده‌ی حقوق‌شان در پاریس. زیرش نوشته شده بود:«Faculte de Driot. Paris». هم‌کلاسی‌ها در کنار هم بودند. با انگشت دختران هم کلاسی را نشان می‌داد، با خنده می‌گفت: «این دختره را می‌بینی؟ این‌ها همکلاسی ما بودند.» شاید منظورش به دانشگاه ما بود که فقط آقایان در آن درس می‌خوانند.

عکسی دیگر نشان‌مان داد از اساتید دانشگاه تهران، پیش از انقلاب. بسیار قدیمی بود. اول گفت که از میان این جمع فقط من قِصِِر دررفته‌ام. اما وقتی معرفی کرد، معلوم شد از سی نفر، به اندازه‌ی انگشتان دست زنده بود. دکتر معتمدنژاد، دکتر کاتوزیان، دکتر صفایی، دکتر مشکات (فرزند آیت‌الله مشکات ِ معروف) و خود دکتر مؤتمنی.

خدا عمرش را با برکت گرداند

» گزارش اين مطلب را در شماره‌ی آينده‌ی نشريه‌ی حقوقی گواه منتشر می‌شود.

» محمد سرشار به سمت مسئول فرهنگ‌سرای دانشجو منصوب شد. از طرف ما تبريک.

» متن سخن‌رانی دکتر آشنا در همايش انجمن وبلاگ‌نويسان دانشگاه امام صادق(ع)

پنج‌شنبه و جمعه رفتم نمایش‌گاه. بسیاری از کتاب‌ها را پسندیدم. اما دریغ... که بی‌پولی بد دردیه! کتاب قانون مدنی (فرانسوی) را می‌خواستم بخرم سی و پنج هزار تومان و مجموعه‌ی «شرح علامه طباطبایی بر دیوان حافظ» را سی هزار تومان و بسیاری کتب مرجع دیگر. اما حتی کتاب‌های درسی ترم بعد را هم نتوانستم بخرم. البته باید اعتراف کنم بخشی از آن را هم باید بگذارم به پای نداشتن مدیریت مصرف پول که ندارم. نمایش‌گاه امسال از سال‌های گذشته شلوغ‌تر بود؛ چه از طرف ناشران و کتاب‌هایشان و چه از سوی بینندگان (و نه خریداران)، اما نمایشگاه مطبوعات برعکس بود، خلوت‌تر از پارسال.

امسال از کتب فقهی «تحریرالوسیله»ی امام را خریدم. و چندی از کتاب‌های سروش و شریعتی. امسال اولین سالی بود که از شهید مطهری کتابی نخریدم. چون تقريبا تمامش را خريده و خوانده‌ام. از جلال آل احمد هم پنج کتاب دیگر (سنگی بر گوری، مدیر مدرسه، پنج داستان، سه تار و دیدو بازدید) خریدم، هرچند قبلاً برخی‌اش را خوانده بودم.

کتاب خوبی که امسال آمده بود، مجموعه‌ی مصاحبه‌ها و مقالات دکتر عماد افروغ بود با عنوان «گفتارهای انتقادی»؛ مشتمل بر عناوینی همچون ضرورت نقد، نقد درون گفتمانی، انقلاب صدرایی، حق فرهنگی، امکان جامعه‌شناسی دینی، وجوه نرم‌افزاری علم و اسلام و جهانی‌شدن. که این آخری به صورت جدا نیز قبلاً چاپ شده است. انتشارات سوره‌ی مهر این کتاب را منتشر کرده است.

می‌خواستم کتاب «من می‌گویم، شما بگریید» را که علیرضا قزوه جمع کرده است، بخرم که دیگر به آخر خط رسیده بودم و اندک پولی بیش نمانده بود که آن هم باید خرج کرایه‌ی بازگشت می‌شد. کتابی است از اشعار عاشورايی. واقعا بايد دست‌مريزاد گفت به اين حسن انتخاب اشعار.

با صاحب غرفه درباره‌ی کتاب‌هایشان صحبت کردیم. می‌گفت که چقدر به کتاب‌های دفاع مقدس توجه شده است و رشد روزافزون مخاطبان این کتاب ها. می گفت حتی از ایران خودرو سفارش تعداد زیادی کتاب درباره‌ی زندگی سرداران جنگ داده‌اند. تعجب کردیم. پرسیدیم شما و کار فرهنگی!! گفتند نه، ما به این نتیجه رسیده‌ایم که بهترین مدیریت از نوع مدیریتی است که این شهدا داشته‌اند و ما می‌خواهیم این کتاب‌ها را به مدیران‌مان بدهیم. بهترین مدیران بحران و جنگ این‌ها بوده اند. در مورد روش‌های جدید کار فرهنگی در عرصه‌ی کتاب سخن هم می‌گفت. می‌گفت و قتی‌که آمده بودند و مسئولیت کار را پذیرفته بودند، بیشتر کتاب‌ها در انبار خاک می‌خورده است. اما حالا اکثریت‌اش به چاپ پنجم و ششم و بالاتر رسیده است. اکثر کتاب‌هایشان چاپ جدید بود.

عضویت در انتشارات هم روش خوبی بود. آخرین اخبار از کتاب‌ها را می‌توان از طریق ایمیل و یا پست دریافت کرد. قبلاً تبلیغ‌اش را دیده بودم، اما این بار عملی‌اش کردم.

غرفه ی سایت «لوح» نیز در کنار همین سوره‌ی مهر بود. علی آقای محبی بود و تبلیغات لوح، که می گفت باید چهل روز با خود را حمل‌اش کنی و بر قلبت بگذاری! (فکر کنم بعدش هم قلبت می ایستد، البته این موضوع درباره ی کتاب دیگری پیش از این گفته شده است به نام «شرح ابن عقیل» که باید مواظب بود موقع خواندن آن را بر سینه نگذاری و الا قرار دادن کتاب بر سینه همان و گرفتن قلب همان.) لوح مطالب گذشته‌ی لوح را در اين غرفه عرضه کرده بودند. علی محبی سردبیر جوانی و جديد لوح است که امیدوارم جای امیرخانی و مؤمنی را خوب پرکند. وقتی فهمیدم وبلاگ من را هم می خواند، برایم جالب شد. (این را هم بگویم که در دو روز اخیر چندین نفر را دیده ام که نمی شناختم و وبلاگم را مرتب می خوانند و با نام مرا می شناسند، ولی توفیق آشنایی با ایشان را ندارم. کاش فرصت آشنایی بیشتر پیش آید.)

غرفه ای بود که فقط آثار اسدالله بادامچیان را می‌فروخت. آخرین کتاب‌اش در حوزه‌ی ادبیات کودکان بود: «دختر زشتی که زیبا شد» تعجب کردم. وقتی سئوال کردم فهمیدم که کتاب دیگری هم مشابه این کتاب برای کودکان دارد. (مراجعه کنید به داستان خدادادخان از کتاب «زن زیادی» از آل احمد) جوانی که در غرفه بود، می‌خواست به حزب مؤتلفه جذبم کند. شماره ی تلفن واحد دانشجویی حزب را به من داد. و درباره‌ی دیدار سران حزب با سران مشارکت جوابم داد که مشارکتی‌ها خواسته‌اند و این بدان سبب بوده است که تبادل نظر کنند و می‌گفت من می‌دانم که خیلی هم تند با هم سخن گفته‌اند (صحت این سخن بر عهده‌ی گوینده است).

کتاب «شریعتی، جستجوگری در مسیر شدن» را هم که از آثار شهید آیت الله دکتر بهشتی است، خریدم. وقتی از کتاب شهید بهشتی پرسیدم که در مورد قرآن از آلمانی ترجمه کرده و منتظر چاپ است، صاحب غرفه گفت که می‌خواهیم ویرایش‌اش کنیم. چون احتمالاً به این شکل اجازه‌ی نشر نمی‌یابد. می‌گفت چاپ اول‌اش را وزارت ارشاد کامل خریده است و نيز اینکه مجوز این کتاب مال دوره‌ی خاتمی است و احتمال دارد لغو شود...

مدتی است درباره‌ی ارتداد فکر کرده‌ام. اما استدلال عقلی برایش نیافته‌ام، جز اندکی مشهورات و اینکه امری اجماعی است میان فقهاء. (و از این رو احتمالاً راهی ندارد تا خلاف‌اش حکم دیگری داده شود، چرا که یکی از منابع فقهی همین اجماع علماء بر آن حکم است) کتاب «ارتداد و آزادی» را به این امید که جواب درستی بدهد، خریدم. این کتاب را پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه ی اسلامی منتشر کرده است.

کتاب جالب دیگر جلد دوم «سانتاماریا» بود از سید مهدی شجاعی. مجموعه‌ی نمایش‌نامه‌هاست. اگر هم‌چون جلد اول‌اش باشد، فکر می‌کنم خوب فروش داشته باشد.

اخلاق بدی دارم. از کتابخانه و کتاب امانتی خوشم نمی‌آید. برای خودم هم سخت است، اما نتوانسته‌ام ترک‌اش کنم. هر وقت کتابی را نیاز دارم سعی می‌کنم پولی را برایش کنار بگذارم تا مدتی دیگر خریداری‌اش کنم. دیوانه‌ی خرید کتاب‌ام. اما در خواندنش بی‌فرصت. فقط می‌توانم تورق کنم. طبقه‌ی کتاب‌هایم پر شده است و مجبور شدم برخی را درون کمد بریزم.

در نمایشگاه مطبوعات هم گذر و نظری کردیم. اما امسال نمایشگاه مطبوعات شور سال قبل را نداشت. انتخابات ریاست‌جمهوری مهم‌ترین مسأله‌ی نمایشگاه سال گذشته بود. اما امسال تاکتیک همه سکوت است تا وقتی که خدا می داند کی خواهد رسید و این سکوت می شکند.

به صورت اتفاقی به خاطر حضور یکی از دوستان در غرفه‌ی روزنامه‌ی خراسان، آن‌جا رفتیم و حدود چهل و پنج دقیقه بر سردبیرش بحث کردیم. آدم روشن و باحالی بود و تحلیلی جالب درباره‌ی دولت و آینده‌اش و خبرگان داشت. نوشتن‌اش باشد برای بعد.

چند روزی است که بیش از اندازه سرم شلوغ شده است. نزديک به بيست عنوان پروژه را در دست انجام دارم. سرم در نشريه هم شلوغ تر شده است. سايت امت اسلامی هم که هنوز روی هواست! وبلاگم را به امان خدا رها کرده ام. دو طرح سایت و دو مجموعه فرهنگی و ... . تا بخواهید از انواع کار بر سرم ریخته است. گاه به سرم می زند و می نشینم رمان و داستان می خوانم تا کمی ذهنم آزاد شود. وسط کار رهایش می کنم. شاید به همین دلیل هم باشد که حالا اینجوری با هم جمع شده اند. قوز بالای قوز هم این که لب تاپم قاطی کرده بود. تا بالاخره پنجشنبه تمام اطلاعاتش را پاک کردم و دوباره همه چیز از اول. حالا حتی ورد هم ندارم که در آن تایپ کنم.