اي‌ خداوند! به‌ علماي‌ ما مسووليت
و به‌ عوام‌ ما علم‌ و به‌ مومنان‌ ما روشنايي‌
و به‌ روشنفكران‌ ما ايمان‌ و به‌ متعصبين‌ ما فهم‌
و به‌ فهميدگان‌ ما تعصب‌ و به‌ زنان‌ ما شعور و به‌ مردان‌ ما شرف‌
و به‌ پيروان‌ ما آگاهي‌ و به‌ جوانان‌ ما اصالت‌
و به‌ اساتيد ما عقيده‌ و به‌ دانشجويان‌ ما نيز عقيده‌
و به‌ خفتگان‌ ما بيداري‌ و به‌ دينداران‌ ما دين‌
و به‌ نويسندگان‌ ما تعهد و به‌ هنرمندان‌ ما درد
و به‌ شاعران‌ ما شعور
و به‌ محققان‌ ما هدف‌ و به‌ نوميدان‌ ما اميد و به‌ ضعيفان‌ ما نيرو
و به‌ محافظه‌كاران‌ ما گستاخي‌ و به‌ نشستگان‌ ما قيام‌
و به‌ راكدان‌ ما تكان‌ و به‌ مردگان‌ ما حيات‌ و به‌ كوران‌ ما نگاه‌
و به‌ خاموشان‌ ما فرياد و به‌ مسلمانان‌ ما قرآن‌
و به‌ شيعيان‌ ما علي‌ و به‌ فرقه‌هاي‌ ما وحدت‌
و به‌ حسودان‌ ما شفا و به‌ خودبينان‌ ما انصاف‌
و به‌ فحاشان‌ ما ادب‌ و به‌ مجاهدان‌ ما صبر و به‌ مردم‌ ما خودآگاهي‌
و به‌ همه‌ ملت‌ ما همت‌ تصميم‌ و استعداد فداكاري‌ و شايستگي‌ نجات‌ و عزت‌ ببخش!

بيست و نهم خرداد سالروز شهادت دكتر علي شريعتی تسليت باد.

منبع: اسلام ناب

«ابراهيم حاتمي كيا» سينماگر عرصه‌هاي دفاع مقدس در سخنان خود با اشاره به اينكه رزمندگان و فرماندهان دوران دفاع مقدس پس از پايان جنگ با كسب درجه سرداري، امكان انتقال تجربيات خود را در عرصه‌هاي مختلف فراهم ديده‌اند، پيشنهاد كرد تا با اعطاي عناويني چون سرداري به سينماگران دفاع مقدس به آنان اجازه دهند تا در توليد سينماي جنگ راحت‌تر فعاليت نمايند. (ادامه...)

- اسلام آمده تا تمام ملل دنیا، عرب را، عجم را، ترک را، فارس را، همه با هم متحد کند و یک امت بزرگ به نام امت اسلام در دنیا برقرار کند، تا کسانی که می‌خواهند سلطه‌ای بر این دولت‌هاس اسلامی و مراکز اسلامی پیدا کنند، به واسطه‌ی اجتماع بزرگی که از مسلمین هر طایفه هستند، نتوانند. نقشه‌ی قدرت‌های بزرگ و وابستگان آن‌ها در کشورهای اسلامی این است که این قشرهای مسلم، را که خدای تبارک و تعالی بین آن‌ها اخوت ایجاد کرده است و مؤمنان را به نام اخوت یاد فرموده است از هم جدا کنند و به اسم ملت ترک، ملت کرد، ملت عرب، ملت فارس از هم جدا بلکه با هم دشمن کنند... (1)

- هدف عظیم انقلاب، ایجاد جکومت جهانی اسلام است. (1)

- امیدوارم این انقلاب یک انقلاب جهانی بشود و مقدمه برای ظهور حضرت بقیة الله – ارواحنا فداه – بشود. (1)

- ما انقلاب‌مان را صادر خواهیم کرد و از این هدف مقدس یعنی صدور تعالیم انبیاء، فرهنگ پاک انسانی و ارزش‌های صبر، مقاومت و ایثار هرگز عقب‌نشینی نخواهیم کرد. (2)

- دولت‌های اسلامی باید به منزله‌ی یک دولت باشند. کأنه یک جامعه هستند، یک پرچم دارند، یک کتاب دارند، یک پیغمبر دارند، این‌ها همیشه با هم متحد باشند، با هم علاقه‌های همه‌جانبه داشته باشند و اگر چنان‌چه این آمال حاصل بشود، امید است که بر مشکلات خودشان غلبه کنند و قدرتی بزرگ‌تر از قدرت‌های دیگر در مقابل سایر قدرت‌ها باشند. (1)

- جهان‌خوارانی که سودای حاکمیت بر سراسر جهان را در سر می‌پرورانند، از بیداری و وحدت امت اسلامی بیم‌ناک‌اند و آن را سدی در برابر سیل ویران‌گر نقشه‌های خود می‌شمرند و در تلاش برای پیش‌دستی و پیش‌گیری از آن‌اند. (1)

- اشغال قدس و فلسطین، به اشغال عراق و افغانستان انجامید و اختاپوس صهیونیزم و استکبار وقیح و نفرت‌انگیز آمریکا، اکنون برای همه‌ی خاورمیانه و شمال آفریقا و همه‌ی دنیای اسلام، توطئه و نقشه در سر می‌پروراند و نهضت بیداری را که امروز جان تازه‌ای در پیکر امت اسلامی دمیده است، هدف کینه و انتقام خویش ساخته‌اند. (2)

- ما این واقعیت و حقیقت را در سیاست خارجی و بین‌المللی اسلامی‌مان بارها اعلام نموده‌ایم که در صدد گسترش نفوذ اسلام در جهان و کم‌کردن سلطه‌ی جهان‌خواران بوده و هستیم. حال اگر نوکران آمریکا نام این سیاست راتوسعه‌طلبی و تفکر امپراطوری می‌گذارند، از آن باکی نداریم و استقبال می‌کنیم. (1)

- ما باید حسابمان را صریحاً با قدرت‌ها و ابرقدرت‌ها یک‌سره کنیم و به آن‌ها نشان دهیم که با تمام گرفتاری‌های مشقت‌باری که داریم، با جهان برخورد مکتبی می‌کنیم. (1)

- شما که می‌خواهید اطاعت خدا بکنید، نهی از منکر بکنید، بزرگ‌ترین منکر غلبه‌ی اجانب بر ماست. این منکر را باید نفی کنید. حکومت‌ها را نهی کنید از مخالفتی که با هم دارند و با ملت دارند و با دشمنان اسلام که همواره خدا فرموده مراوده نکنیم محبت می‌کنند. الآن منکری بالاتر از این نیست که مصالح مسلمین را به خطر انداخته است. (1)

- تا شرک و کفر است مبارزه هست و تا مبارزه هست، ما هستیم. (1)

- همه‌ی مسئولان نظام و مردم ایران بدانند که غرب و شرق تا شما را از هویت اسلامی‌تان – به خیال خام خودشان – بیرون نبرند، آرام نخواهند نشست. (1)

- هیهات که خمینی، در برابر تجاوز دیوسیرتان و مشرکان و کافران به حریم قرآن کریم و عترت رسول خدا و امت محمد (صلی الله علیه و آله) و پیروان ابراهیم حنیف ساکت و آرام بنشیند و یا نظاره‌گر صحنه‌های ذلت و حقارت مسلمانان باشد. من خون و جان ناقابل خویش را برای ادای واجب حق و فریضه‌ی دفاع از مسلمانان آمده نموده‌ام و در انتظار فوز عظیم شهادت‌ام. قدرت‌ها و ابرقدرت‌ها و نوکران آنان مطمئن باشند که اگر خمینی یکه و تنها هم بماند به راه خود که راه مبارزه با کفر و ظلم و شرک و بت‌پرستی است ادامه می‌دهد و به یاری خدا در کنار بسیجیان جهان اسلام، این پابرهنه‌های مغضوب دیکتاتورها خواب راحت را از دیدگان جهان‌خوارن و سر سپردگانی که به ستم و ظلم خویشتن اصرار می‌نمایند سلب خواهد کرد. (1)

- اصل یازدهم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران: «به حکم آیه کریمه «ان هذه امتکم امة واحدة» همه‌ی مسلمانان یک امت‌اند و دولت جمهوری اسلامی ایران موظف است سیاست کلی خود را بر پایه ائتلاف و اتحاد ملل اسلامی قرار دهد و کوشش پیگیر به عمل آورد تا وحدت سیاسی، اقتصادی و فرهنگی جهان اسلام را تحقق بخشد.»

- تمام آزادی‌خواهان باید با روشن‌بینی و روشن‌گری، راه سیلی‌زدن بر گونه‌ی ابرقدرت‌ها و قدرت‌ها، خصوصاً آمریکا را برای مردم سیلی‌خورده‌ی کشورهای مظلوم اسلامی و جهان سوم ترسیم کند. من با اطمینان می‌گویم اسلام ابرقدرت‌ها را به خاک مذلت می‌نشاند. اسلام موانع بزرگ داخل و خارج محدوده‌ی خود را یکی پس از دیگری برطرف و سنگرهای کلیدی جهان را فتح خواهد کرد. (1)

- ما با خدا پیمان بسته‌ایم راه امام خمینی (ره) را که راه اسلام و قرآن و عزت مسلمین است، دنبال کنیم. سیاست نه شرقی و نه غربی، حمایت از مستضعفان و مظلومان، دفاع از وحدت و حرکت بزرگ اسلامی و فائق آمدن بر عوامل اختلاف و دوگانگی مسلمین در سطح جهان و مجاهدت برای ایجاد مدینه فاضله‌ی اسلامی خطوط اصلی برنامه‌های ماست. (2)
.
.
.
- تمام شد. صدای شکست امپراطوری زر و زور از دور به گوش می‌رسد. (2)



(1) امام خمینی (رحمت‌الله‌علیه)
(2) امام خامنه‌ای (مدظله‌العالی)

یکی از مهم‌ترین دلایل پابرجایی و موفقیت نظام اسلامی‌مان، حماقت و نفهمیدن انقلاب از سوی مخالفان‌اش است. در حال جستجو به سایتی برخوردم که در آن علیه مسئولان نظام (از ابتدا تا کنون) اعلام جرم شده بود. به شکلی سطحی و بسیار مبتذل. سخنم درباره‌ی آن سایت نیست. نکته‌ی جالب سایت آن بود که آن چیزی را که به عنوان نکته‌ی مثبت می‌دانم را منفی دانسته و آن را بیان داشته است. تصویر کنار ترجمه‌اش هرچند ساده است می‌نویسم: "من هیچ احساسی در مورد ورود به ایران ندارم. این جمله را خمینی زمانی گفته است که پس از پانزده سال به ایران بازگشته است." به همین راحتی!

نتیجه‌ی ساده‌اش این است که دشمنان ما نمی‌دانند که معنای این جمله چیست. اوج عرفان و بزرگی را درک نمی‌کنند. فکر کرده‌اند که این جمله نشان از کوچکی یا خشونت می‌دهد. نمی‌دانند که فقط انسان‌های بزرگ هستند که می‌توانند به راحتی از دنیا دل بکنند.

شاید آن‌چنان هم مهم نبود که بنویسم‌اش؛ اما فکر می‌کنم این‌ها همه‌اش امکانی است که خدا فراهم کرده تا اسلام و انقلاب اسلامی عزیزمان، به فرموده‌ی امام‌مان سنگرهای کلیدی جهان را فتح کند و بانگ الله اکبر بر تمام عالم طنین افکند. و دشمنان‌مان بر طبلی تهی بکوبند و نفهند که چه شد.

▫▫▫▫▫▫▫▫▫▫▫▫▫▫▫▫

شب گذشته مسعود ده‌نمکی به دانش‌گاهمان آمده بود و فیلم‌اش را پخش کرد. از خود فیلم که بگذریم، حاشیه‌اش زیبا بود. یکی از همراهان آقای ده‌نمکی، گفته‌بود که این فیلم رو جاهای دیگه هم نمایش داده‌ایم. اما شما فرق داشتید. جاهایی رو که شما می‌خندیدید، کاملاً فرق می‌کرد با جاهایی که دیگران می‌خندند!
به عقیده‌ی من آقای ده‌نمکی شجاع است، چرا که به سراغ آن چیزهایی می‌رود که نگاه رسمی با آن موافق نیست و اصولاً بایکوت است. از نظر شکلی که شاید نتوانند چندان حرفی بزنند و من هم انتظاری ندارم. اما مشکل اصلی، نداشتن نگاه جامع و اندیشه‌ی سلبی است. نفی فقر، نفی فحشا، نفی فوتبال و ... . راه چاره‌ای در این میان ندارند. در حالی که اندیشه‌ی اسلام ناب می‌تواند راه‌کار بدهد و حرکت و نیروی تازه‌ای به مردم بدهد که امروز اندیشه‌ای مغفول و بایکوت است.

▫▫▫▫▫▫▫▫▫▫▫▫▫▫▫▫

نوشته‌ی علیرضا درباره‌ی فوتبال و حواشی بازی ایران و مکزیک. سعادت با ایشان یار بوده است که در فرصت جام جهانی توانسته‌اند در آن حوالی (!) باشند.

سخن گفتن از فوتبال به خصوص در زمان مسابقات جهانی، هر چند سال یک‌بار دوباره اوج می‌گیرد و فکر جوانان را به خود مشغول می‌سازند. جوانانی که در جامعه جوانی همچون کشور ما، اکثریت را تشکیل می‌دهند. سئوالی برایم مطرح بوده و هست. شاید این سئوال را به پای فوتبال‌نادانی‌ام بگذارید. اما برای من به عنوان یک ناظر بیرونی این همه اهمیت قائل شدن برای دویدن و تلاش چند نفر برای تصاحب و رساندن یک توپ به دروازه، اندکی خنده‌دار است. جمله‌ای که به خنده و مزاح بارها شنیده‌ایم که «به هرکدام یک توپ بدهند تا همه به دنبال یک توپ ندوند»، برای من چندان خنده‌دار نیست.

مگر هدف از فوتبال ورزش و آماده‌کردن بدن برای اهداف اصلی نیست، پس چگونه شده است که پس از مدتی ورزش نه تنها برای آمادگی جسمانی افراد بشر به کار نمی‌آید، بلکه ابزاری کارساز برای تخدیر اذهان و پرکردن افواه از شعار و کلمات هیجانی، تبدیل شده است.

زمان فوتبال همواره جهانیان رو به سوی صحنه‌ی اصلی خبرها دارند. هرآن‌چه را که رسانه‌ها برایشان بزرگ می‌کنند به آن اهمیت می‌دهند. برای یک جوان امروزی چه اهمیتی دارد که بفهمد که سال‌های سال است همزمان با مسابقات فوتبال، کشتار فلسطینیان اوج می‌گیرد یا حکومتی سرنگون می شود. کافی است حوادث دهشتناک اخیر در فلسطین را اندکی دنبال کنیم. هم‌اکنون در فلسطین به مدت سه روز عزای عمومی است و مردم جهان نیز به زندگی خود مشغول.

ما را چه شده است؟ چگونه است که اولویت‌های ما هر روز به دست رسانه‌ها تغییر و تبدل می‌یابد؟ طبیعی است؟ همیشه در تاریخ خوانده‌ایم که خبر رسانی و تحریف خبر از ویژگی‌های قوم یهود بوده است. آیا این بار نیز این قوم رسانه‌ها را به نفع خود تغییر نداده است؟ آیا مالکیت یهودیان بر ابررسانه‌های جهان در این امر مؤثر است؟

موج فوتبال در کشور ما از سال 75 شروع شد و اندکی بعد، ایران به جام جهانی وارد شد. و موج فوتبال دوستان که روز به روز افزون‌تر می‌شد. شبکه سوم نیز اولویت خود را بر همین مبنا تعریف کرد و بر مبنای ارزش‌های جهانی، برای جوان ایرانی امروز علاقه‌ای به فوتبال ایجاد کرد. و امروز این ورزش به ظاهر سالم، بلایی شده است که بعد از هر مسابقه بر سر جامعه و سرمایه‌های مادی و معنوی‌اش خراب می‌شود. اتوبوس‌های درهم شکسته، اخلاق فراموش شده، هویتی مبهم، جوانانی سرگردان و هزاران اثر نامحسوس که روزی از ما انتقام خواهد گرفت.

جوان امروز چه می‌داند که امروز در ورای این مسابقات فوتبال در جهان چه‌ها در حال انجام است و چه می‌داند که این دو کشوری که با هم مسابقه می‌دهند چه تاریخی دارند و فرهنگ و آداب‌شان چیست. چه می‌دانند که بازی فوتبال برای هرکس سود برساند برای او که بیننده‌اش است سودی ندارد.

جوان امروز با دیدن این مسابقات تخدیر می‌شود. فضایی ذهنی و آرمان‌هایی خیالی در ذهن‌اش شکل می‌گیرد و می‌پندارد که واقعاً در فوتبال اول شدن هدف اصلی اوست. و چه می‌داند که بزرگترین تیم‌های ملی جهان و قهرمانان‌شان، در کشورهایی استعمارزده برآمده‌اند و ملت‌شان دل بدین خوش کرده‌اند که تیم‌شان اول است و نه درد گرسنگی خود و ملت‌شان را می‌فهمند و نه آرمان انسانیت را. همه‌ی آرمان او فوتبال است. برزیل مطداق بارزی برای این گونه کشورهاست.

و کسی چه می‌داند که این کشور روزگاری متمادی مستعمره‌ی رقیب امروزش بوده است و یا این‌که این تیم از کشوری فقیر و بی‌چیز آمده است که مردمان‌اش به نان شبی محتاج اند و نمی‌دانیم و نمی‌دانند...

فوتبال و جام جهانی‌اش به جنگی بدل شده است بی‌رقیب و بی‌همتا که جز استکبار کسی در آن جولان نمی‌دهد. رسانه‌ها ذهن را تخدیر می‌کنند و آن‌چه می‌خواند در ذهن مخاطب‌شان می‌کاردند. زمانه‌ی قیام علیه این نظم جهانی نرسیده است؟


امسال صدا و سیما کار ارزشمندی را آغاز کرده است و آن تهیه برنامه‌های کوتاه یک و نیم دقیقه‌ای درباره‌ی تیم‌های فوتبال است. به عنوان کسی که در برای اولین بار کاری را در صدا و سیما و با همکاری گروه ورزش شبکه سوم انجام داده است، از شما می‌خواهم درباره‌ی این برنامه‌ها و اثرات آن هرچه دیده و می‌دانید و فیدبک گرفته‌اید برایم بفرستید. اگر برای این کار هم به انجام نرسد، می‌تواند تجربه‌ای نو برایم باشد.

اگر فرصتی شد، درباره‌ی این تجربه‌ام می‌نویسم.

یک سال پیش بود که از طرح تأسیس حلقه‌ی وبلاگ‌نویسان دینی از طریق آقای غلامی چیزهایی شنیده بودم، اما خبری نشده بود. چندبار هم که از آقای فخری کسب اطلاع کردیم، چیزی نگفتند. تا این‌که خبر تأسیس این مجموعه را از با دوستی که دبیر انجمن وبلاگ‌نویسان دانش‌گاه‌مان راه افتادیم. پس از طی طریق به مقام وصل نائل شدیم! سالن همایش، دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم.
جمله‌ای که در و دیوار آن‌جا را مزین کرده بود، جمله سال گذشته رهبری بود در دیدار با مسئولان این دفتر که فرموده بودند: «دفتر تبلیغات اسلامی از نظر من نماد روشنفکری حوزه است.»
هنگام ورود با استقبال گرم حجت‌الاسلام نجمی مواجه شدم. روحانی جوانی که وبلاگ ارزش‌مندش از باسابقه‌ترین‌ها در میان طلاب است.

حجت‌الاسلام جواد محدثی
استاد محدثی سخنان خوبی را درباره نوشتن در وبلاگ و به طور کلی نوشتن برای نسل امروز بیان کرد؛ نکات ارزشمندی از قبیل مغلق ننوشتن، به‌کارنبردن کلمات عربی و ثقیل و موجزنویسی.
می‌گفت که در مطالب از کلمات عربی استفاده نکنید. چه آیه باشد، چه حدیث و چه روایت. باید روح و جوهره‌ی کلامتان از این منابع برآمده باشد. می‌گفت که بعضی‌ها می‌گویند که اگر آیه و حدیث ننویسیم، شهریه‌مان را قطع می‌کنند!
آقای محدثی می‌گفت که وقتی برخی افراد از کتاب‌ها یا نوشته‌هایش استفاده می‌کنند، نمی‌دانند که نویسنده‌اش یک روحانی است و ریش سفیدی دارد. از این رو با کتاب‌هایش راحت ارتباط برقرار می‌کنند. (کثرالله امثاله)

پرشین‌بلاگ و پارسی‌بلاگ
مدیران دو سرویس وبلاگ‌نویسی از سخن‌رانان بودند. با این تفاوت که این‌جا پارسی‌بلاگ صاحب‌خانه نیز بود و پرشین‌بلاگ میهمان. مدیر دینی‌بلاگ نیز آقای فخری است.
آقای دکتر بوترابی، در خلال صحبت‌هایش از روحانیون و طلاب دعوت می‌کرد تا در برنامه‌های سایر وبلاگ‌نویسان شرکت کنند. به خصوص در قرارهای وبلاگی. اشاره می‌کرد که طلاب باید نقشه‌ای از جهان جدید مجازی داشته باشند و نقاط تجمع انسان‌ها را شناسایی و برای آن برنامه‌ریزی کنند.

اگر می‌خواهید مشهور شوید...
باور کنید که سفارت‌کُشی بهترین راه شهرت است. فکرش را بکنید، سوار اتوبوس شده‌اید. یک نفر سراغتان می‌آید که شما صاحب وبلاگ پاسخ‌گویی هستید؟ و وقتی جواب مثبت می‌شنود، می‌گوید که مطالبتان را خوانده است؛ به خصوص مطلب حمله به سفارت دانمارک‌تان را. و شما می‌مانید و کلی فکر!!!!
یا یکی دیگر ایمیل می‌زند که می‌خواهد با شما بیشتر آشنا شود. یکی دیگر ایمیل می‌زند که کارتان درست بود و یکی دیگر می‌گوید کارتان غلط است. مدتی پیش، دکتر سلیمی‌نمین را برای جلسه‌ای در دانش‌گاه دعوت کرده بودیم. جمعی حدوداً ده - پانزده نفره. من دقیقاً روبروی ایشان بودم و آقای دکتر نیم ساعت درباره‌ی وبلاگ من می‌گفت. نصیحت می‌کرد که این‌گونه افراد (همچون من) بیشتر مطالعه کنند الخ. بی‌آن‌که بداند شخصی که روبرویش نشسته است صاحب همان وبلاگ کذایی است. همه یواشکی می‌خندیدند، ولی من نمی‌توانستم بخندم... می‌خواستم صحبت‌هایش را بگذارم که احساس کردم لزومی ندارد.
دیروز هم وقتی می‌گفتم که من صاحب وبلاگ پاسخ‌گویی هستم از دکتر بوترابی (مدیر پرشین‌بلاگ) گرفته تا حاج‌آقای نسل‌سومی (!) همه سریع می‌گفتند همان کسی که در مورد سفارت دانمارک نوشته بود. همه از خشونت بنده‌ی حقیر می‌گفتند... آرش هم که می‌گفت مطلبم را «send to all» کرده. خدا نگذرد از دست این روزآنلاینی‌ها. البته آن جریان دوستان خوبی را نصیبم کرد و تجربه‌هایم را افزود.

طلبه‌ای از نسل سوم
صاحب این وبلاگ هم از آن‌دسته آدم‌هایی است که آدم دوست دارد رفیق‌شان شود. همه‌اش ازم عکس می‌گرفت. می‌گفت برای یکی از مطالبم هم نقدی نوشته بوده که یادش رفته برام بفرسته! قرار شد دفعه بعد که به روحانیت فحش دادم اون موقع این کار را بکنه.

سینا
در بخش آخر برنامه تریبون آزاد برگزار شد. اکثر دوستان از کارها و تجربیات خود برای دیگران گفتند. از حوزه علمیه معصومیه، درباره‌ی طرح اولین حوزه علمیه مجازی سخن گفتند. (البته قبلاً تبیان اولین‌اش را راه انداخته بود و این احتمالاً دومین‌اش بود.) البته از وبلاگ‌شان هم گفتند که حدود ششصد صفحه تا کنون مطلب در آن قرار داده‌اند.
لینکستان قرآنی یکی از وبلاگ‌های دیگر بود که نویسنده‌اش دست یاری به سوی سایرین گشوده بود. قرار نویسنده‌ی در این وبلاگ این بوده است که مطالب ارزشمند وبلاگ‌های دیگر را درباره قرآن جمع آوری کند.
هنگام خروج مثل این‌که توفیق نبود با آسان‌سُر پائین برویم. دفعه اول که خواستیم سوار بشیم، یاران پرشین‌بلاگ اول رفتند و جایی نماند. بار دوم هم پارسی‌بلاگ و یاران بودند که نگذاشتند ما سوار شویم. آسان‌سُر بعدی که رسید سریع سوار شدیم. دو تا حاج‌آقا هم همراه با ما سوار شدند.
اولی به دومی می‌گفت این آی‌دی سینا کیه؟ دومی هم می‌گفت که نه نمی‌گم. اولی با خنده گفت نکنه دختره!! اولی هم که دید نه مثل این‌که داره آبرویش کم و زیاد می‌شه گفت نه بابا! خودم هستم که این‌جا یک شخصیت دیگر دارم!
فکرش را بکنید دو روحانی که محاسنشان رو به سفیدی است چه حرف‌هایی با هم می‌زنند. جا و فضا برای خنده مناسب نبود. داشتم از خنده منفجر می‌شدم...

تولد پرشین‌بلاگ
طبق آن‌چه دوستان پرشین‌بلاگ در آن‌جا می‌گفتند، بیست و سوم خرداد تولد پرشین‌بلاگ است و من نیز آن‌جا دعوت‌ام. امیدوارم که این برنامه همچون سایر برنامه‌ها نباشد.

برای دیدار و آشنایی دوستان وبلاگ نویس و نیز بیعت و تجدید عهد با امام خمینی و نیز رهبر فرزانه انقلاب گرد هم می آئیم.

زمان: صبح چهاردهم خرداد ماه ۸۵ - ساعت ۸
مکان: حرم مطهر امام خمینی (رحمت الله علیه) - جلوی ایستگاه مترو

وبلاگ قرار عمومی وبلاگ نویسان انقلابی

در مورد نوشتن مطلب زیر با خودم زیاد کلنجار رفتم. شاید همین هم باعث شده است تا اندکی دیرتر از آن‌چه باید نوشته می‌شد، نگارش شده است. اما باید واقعیت را گفت. شاید که این میان گوشی شنوا پیدا شود و تاثیری در وی داشته باشد و همین ما را بس که بگوئیم وظیفه‌مان را انجام داده‌ایم.

دوسال پیش بود که من برای اولین بار کردستان را دیدم. از کوه و دشت گرفته تا پادگان و بسیج‌اش. همه را در اردوی بسیج دیدم و دیدیم. از نزدیک با کردم سخن می‌گفتیم. واقعاً مردم در آنجا در وضعیت ناخوشایند و اسفباری بودند. کارخانه بزرگی که در آن منطقه وجود نداشت. دولت هم سرمایه‌گذاری چندانی در منطقه نکرده بود. بهترین حالت‌اش این بود که به استخدام دولت درآیی و به کارمندی جزء رضایت دهی. و راهدیگر آن بود که اسلحه‌ای دست بگیری و با حکومت مقابله کنی که البته حقوق‌اش از کارمندی دولت کمتر نبود. و راه دیگرش هم قاچاق بود که تقریباً علنی و مشهود در کنار تمام گمرکات مرزی در حال انجام بود.

نوجوان ده ساله‌ای پای یکی از کوه‌هایی (که روزگاری محل درگیری با کومله و دموکرات‌ها بوده است،) بساط کوچکی پهن کرده بود. می‌گفت که پول مدرسه رفتن ندارد. و دیدیم که سیگار می‌کشید. فکرش را بکنید: ده سال بیشتر نداشت.
از خاطرات یکی از سرداران جنگ (فکر می‌کنم حاج احمد متوسلیان بوده است) می‌خواندم که روزی از درب سپاه که خارج شد، زنی را دید که گریه می‌کند. گفته بود که شوهرش به کومله پیوسته است و خانواده خرجی ندارد. آن فرمانده هم دستور داده بود که خرجی آن زن و فرزندش را تا بازگشت شوهرش بپردازند.

یادم می‌آید که روز آخر اردو نیز مسئول‌مان آمد و برایمان گفت که یادمان نرود که اگر روزی در این منطقه متوسلیان‌ها و بروجردی‌ها و چمران‌ها جهاد می‌کرده‌اند، مانیز امروز باید جهاد کنیم. یادمان نرود و پایتخت نشینی غافل‌مان نکند. ما داریم از صدقه‌سری این محرومان و این مستضعفین مغضوب مستکبران، امروز در دانش‌گاه درس می‌خوانیم. این کردها نیز مردم همین مملکت هستند و حق دارند. همان‌طور که یک تهرانی بالاشهری حق دارد. همه در این باره و در توزیع باید برابر امکانات و فرصت‌ها باید برابر باشند.

نه این که بگویم این حرف‌ها را فراموش کرده بودم؛ نه! خود را به فراموشی زده بودم. آخر چنین سخنی برایم و برای هر مسلمانی مسئولیت‌آور است. دیگر نمی‌توانی به راحتی به امکانات دور و برت نگاه کنی و از آن بهره برداری. باید همیشه یادت باشد که حق آن جوانی را می‌خوری که امروز در کردستان بی‌کار مانده است و البته شاید از تو هم بااستعدادتر.

تابستان سال گذشته در منطقه‌ی زیلایی بودیم. جایی میان استاد کهکیلویه و بویر احمد و چارمحال و بختیاری. خانواده‌ای بودند که مردشان روزی معلم بوده است. ولی بی‌کارش کرده‌بودند. و دلیل این امر این بود که در حین کارگری، از نردبان افتاده و نیمه فلج شده بود. سه برادر معلول داشت و خرجی همه بر دوش او بود.
امثال این خانواده کم نبودند. تمام مردان روستا برای کارگری به اصفهان می‌رفتند و از سال فقط چند ماه‌اش را در کنار خانواده بودند. دیدارشان با خانواده و زن و فرزند چند ماه فاصله داشت تا دیدار بعد.

و امثال این‌ها کم نیستند در بشاگردها و زیلایی‌ها و زابل‌ها و بیرجندها و ....

با آن‌که چندماه از کودکی‌ام در سراوان (در منتهی‌الیه مرز غربی ایران در بلوچستان) سپری شده است، چیزی از آن منطقه جز تصاویری غیر شفاف و هماره خاک‌آلوده در ذهن‌ام نمانده است. و آن‌چه از امروز آن‌جا می‌شنوم، چندان تفاوتی با تصاویر ذهنی‌ام ندارد. خاک‌آلود با بادهای شنی و گرد و غبار هر روزی.

کشاورزی در سیستان و بلوچستان تقریباً نایاب شده است. با بسته شدن رود هیرمند در دوران طالبان، دشت‌های این استان حاصل‌خیز نیز لم‌یزرع ماند. و شما می‌گوئید جوانان و مردان آن دیار چگونه باید شکم خود و زن و فرزندشان را سیر کنند؟ آیا در این صورت برای دشمن سخت خواهد بود که فردی را علم کند که مردم را علیه حکومت برانگیزد؟ مگر واقعاً عبدالمالک ریگی ادم خاصی است که مردم او را بزرگ خود و ناجی خود بدانند؟ نه! او هم شاید مثل یک آدم عادی شاید می‌توانست مثل من و ما درس بخواند و مفید برای این اجتماع باشد. اما عوامل محیطی می‌تواند از او فردی بسازد که به راحتی اعلام کند که می‌خواهیم در تهران کشتار مردم راه بیاندازیم.

بیست و هفت سال از انقلاب گذشته است. یادش بخیر مرحوم والی. بیست و چند سال در بشاگرد کار می‌کرد. می‌گفت این‌جا دارم برای امام یار جمع می‌کنم. حکم‌اش را خود امام داده بود. و او سال‌ها آن‌جا ماند تا برای امام یار جمع کند.

قرار بر این بود تا این انقلاب بیاید و برابری و عدالت علوی را جایگزین سرمایه‌داری کند. اما... سیاست‌های چند ساله‌ی حاکم بر دولت‌های قبلی را در این امر نمی‌توان توجیه کرد. شاید بگوئید که این افراد با حکومت مخالف بوده و هستند. و من در جواب‌تان خواهم گفت مگر این حکومت چه کاری برایشان کرده است که امروز انتظار برود که پشتیبان نظام و انقلاب باشند.

یک روز در اهواز یکی قیام می‌کند، روزی دیگر یکی در سیستان. و دسیسه می‌کنند در ترکستان. و فقط یک گوشه از مرزمان آرام باقی است. نمی‌خواهید که آن‌را هم نا امن و جولان‌گاه اشرار خود ساخته کنید؟

---

علیرضا دوست و هم‌اتاقی سابق‌ام است که اکنون در وین زندگی می‌کند. خودش خواسته است تا در این اقامت کوتاه یک ساله از فرهنگ غرب بگوید. وبلاگش را ببینید و حتماً نظر بدهید.

ايسنا: يك بلاگر گفت: «در صورت نبود پژوهش در حوزه وبلاگ‌ها، نقاط ضعف و قدرت اين عرصه شناخته نخواهد شد و توانايي‌هاي بالقوه‌ي اين فضا معطل مي‌ماند و بالفعل نمي‌شود.»

محمد صالح مفتاح، بلاگر "پاسخگويي" در گفت‌وگو با خبرنگار سرويس نگاهي به وبلاگ‌هاي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) با بيان اينكه پژوهش جدي در حوزه وبلاگ‌ها انجام نگرفته است، گفت: «آنچه كه وجود دارد نيز چندان دقيق و منصفانه نبوده‌است. به خصوص آناني که به دنبال اهدافي سياسي در وبلاگستان بودند، با انتشار گزارش‌هايي نادرست، سعي در نشان دادن تصويري وارونه يا لااقل غير واقعي از فضاي وبلاگستان دارند.»

وي ابراز عقيده كرد: «به صورت موردي، كتابي كه از سوي شخص يا گروهي با انتخابي غير جامع و کاملاً هدفمند منتشر شده، چهره‌اي صد در صد سياسي و مخالف نظام به وبلاگستان مي‌دهد. نويسنده با گزينش فقط ده يا پانزده وبلاگ همسو براي اثبات مدعاي خود به مطالب آنان به صورت گزينشي ارجاع داده است.»

مفتاح، مهمترين خطر فقدان پژوهش در حوزه وبلاگ‌ها را شناخته‌نشدن صحيح و جامع وبلاگستان دانست و گفت: «اين امر، خود با ايجاد تصويري نادرست از وبلاگستان موجب خواهد شد تا ديگران نتوانند تصميم صحيحي را در اين خصوص اتخاذ کنند. به عنوان مثال مطرح شدن بحث «آيين‌نامه‌اي براي مجوزدادن به وبلاگ‌ها و سايت‌ها» به همين موضوع برمي‌گردد که تصورات نادرستي در اين باره براي برخي از مسوولان امر وجود دارد.»

وي در خصوص نقش دولت در امر پژوهش گفت: «با توجه به اين‌که يکي از مهمترين مصرف‌کنندگان اين پژوهش‌ها خود دولت است، لازم است در گام‌هاي نخست، دولت با توجه به نيازهاي واقعي که اين عرصه دارد، از پژوهش و پژوهش‌گران در اين عرصه حمايت و آنان را به اين موضوع رهنمون کند.»

مفتاح بهترين پژوهش‌گران در حوزه وبلاگ ها را خود وبلاگ نويسان دانست و گفت: «آن‌ها در اين ميانه‌ي ميدان تصوير کامل‌تري از اين صحنه دارند و بهتر مي‌توانند نقاط قوت و ضعف را شناسايي کنند. فرد بيروني شايد بتواند برخي از ويژگي‌ها و عناصر وبلاگ را در پژوهش خود تأثير دهد، که اين امر در دست يک بلاگر به مراتب مي‌تواند جامع‌تر صورت پذيرد.»

وي در پايان اظهار داشت: «پايان‌نامه‌ها و رساله‌هاي دانشگاهي خود از بهترين نمونه‌هاي آثار پژوهشي‌اند و مطمئناً حضور اين افراد در وبلاگستان و بهره‌گيري از محتواهاي توليد شده و نيز بحث و نگاه به اين فضا، ضمن به دست دادن يک نگاه محققانه، مي‌تواند باعث شناخته‌تر شدن فضاي سايبر براي قشر دانشگاهي در کشور شود. در اين ميان نقش رشته‌هاي علوم انساني، به علت داشتن نگاهي کلي و انسان‌شناسانه به تناسب رشته‌هاي ديگر بيشتر و اثرش پررنگ‌تر خواهد بود.»

۱. تاخير چند روزه‌مان هم‌چنان در حال ادامه بود و اگر اين را هم نمی‌نوشتم خيلی ناراحت‌کننده بود که وبلاگ تعطيل بماند. راست‌اش را بخواهيد چند روزی مريض و در بستر بودم. حالا هم به مدد چند فروند آمپول زنده و سرپا هستم. البته اين حرف‌ها ربطی به شما ندارد. شما حق داريد بگوئيد که به‌ماچه! ما مخاطب وبلاگ توايم و بايد مطالب تازه‌ای در وبلاگ‌ات باشد. اما پوزش‌ام را بپذيريد.

۲. کتاب «دفاع مقدس در اينترنت» را که آقای حميد داوودآبادی نوشته‌اند، در دسترس است. در اين کتاب آدرس سايت‌ها و وبلاگ‌هايی که درباره‌ی دفاع مقدس در آن نوشتارهايی باشد، آمده است. مرجع خوبی است برای تحقيق در ميان وبلاگ‌ها و سايت‌های انقلابی و اسلامی. چگونگی تهيه‌ی کتاب در وبلاگ آقای داوودآبادی مشروح آمده است.

۳. جشنواره‌ی وبلاگ‌نويسی با موضوع پيامبر اعظم (صلی‌الله‌عليه‌وآله‌وسلم) برگزار می‌شود. هرچند مطلع و دست‌اندرکار بوده‌ام حال که خبرش عمومی اعلام شده است من هم اعلام‌اش می‌کنم. بشتابيد و تا مردادماه خداقل يک مطلب درباره‌ی پيامبر اعظم بنويسيد و شرکت کنيد. شايد شما لب‌تاپ جشنواره را از آن خود کنيد.

۴. طبق تحقيقاتی که کمی دير به دستم رسيد روستايی با نام برره در گذشته در نزديکی فسا وجود داشته است. نام جديداش بانيان است و محل زندگی قاچاق‌چيان و الوات محلی...

۵. حال که اين خبر را گفتم بگذاريد صاحب‌خبر را هم بگويم. حسين اخيرا به جمع وبلاگ‌نويسان پيوسته است. هرچند از قبل در اين وبلاگ و شايد جاهايی ديگر در وبلاگ نوشته باشد. اما حضور رسمی‌اش اين‌جاست. هرچند تاکيد کرده است که نظرات و نوع نگاه‌اش با من متفاوت خواهد بود اما خيلی خوش‌حال خواهم شد تا فضايی منطقی برای تبادل نظر و افکار فراهم آمده است. بايد بگويم که حسين در سالی که هم‌ديگر را نديديم تفاوت زيادی در ديدگاه‌اش به وجود آمده است که اميدوارم به سوی تعالی و رشد هم‌چنان ادامه يابد. حسين جان! تولد «پدرخوانده»ات مبارک!

۶. ديروز همايش انقلاب سنگ در تالار فردوسی دانش‌کده ادبيات دانشگاه تهران برگزار شد. مهندس سعيد قاسمی و دکتر رامين و دکتر مجتبی رحمان‌دوست و ... ميهمانان جلسه بودند. هرچند دکتر رامين دوست می‌داشت که از او به ميزبانی ياد کنند...

۷. سال اخير رشد مطالبات و مدعيات صنفی در ميان دانش‌گاه‌ها فزونی يافته است. دانشگاه ما نيز از آن استثنا نبوده است. نشريه‌ی مهرنامک، نشتر، پاپيچ و ... آغازگر اين راه شدند. و حالا ديگر در اينترنت وارد عمل شده‌اند. باشد که عمل‌شان موفق و ارزشمند باشد. خبرنامه‌ی الکترونيکی طلبه-دانشجو در اينترنت راه‌اندازی شده است که خيلی جالب است. به خصوص برای يک دانشجوی دانشگاه امام صادق (عليه‌السلام).

۸. قرار بود که ويژه‌نامه‌ای يا عنوان جهاد اينترنتی برای اين شماره هفت‌قفل تهيه شود که احتمالا نتوانم کارش را تمام کنم. ميزگردی هم که قرار بود با حضور ابوذر و الپر و حامد و ديگری برگزار شود امکان‌اش فراهم نشد و به فرصتی ديگر موکول شد. اما دوستانی که مطلبی در اين باره دارند يا می‌توانند کمکی کنند، اطلاعی دهند تا با ايشان تماس بگيرم.