در شب‌های امتحان چند راه‌حل وجود دارد: فکر کنم یا باید بروم بخوابم یا بخوانم یا بمیرم! «و قول الأخیرِ مرویٌّ و الأوّل الأشهر، أوسطهما الوسط!»
با تشکر از شهید اول و ثانی!

راه‌حل‌های تلویزیونی:
خونمون، خونتون، خونشون یا اتاق تمساح‌ها!
با تشکر از مهران مدیری و دوستان (بر وزن یوگی و دوستان)

کارمندان دولتی به حصر عقلی، از دو حالت بیرون نیستند: یا امید به ترفیع دارند یا ندارند!

اون‌هایی که امید به ترفیع دارند کاری می‌کنند که زودتر بروند سراغ کار جدیدشان! برای تسریع در این مرحله هم باید خود را در معرض دید مدیر بالایی قرا دهند.
اون‌هایی هم که امید به ترفیع ندارند، آب‌باریکه‌ی حقوق اداری‌شان را می‌گیرند. چه کار بکنند و چه نکنند.

کارمندان دولتی یا می‌دانند که موقت‌اند یا نمی‌دانند که موقت‌اند.
اما در هر صورت می‌دانند که کار اساسی و ریشه‌ای هیچ سودی در زندگی شخصی‌شان ندارد.

چه انتظارات زیادی داری!
پس بی‌خیال بابا!
* * * * *

 مدیر کلی صحبت کرد که چرا تایپیست‌های اداره هم واسه‌ی تایپ کردن، کلی کلاس می‌ذارن و کار نمی‌کنند. (در همان زمان هم صدای بچه‌ی خانم تایپیست میاد که کارمندان دارند باهاش بازی می‌کنند. صبحش هم دیده بودی که از سه نفر، چهار نفرشون دنبال اون بچه راه افتادن که باهاش بازی کنند. بیکار ِبیکار!)

در آن سو هم سایر کارمندان پس از جلسه‌ی دو ساعته و غرولند کردن ـ که چرا رئیس اینقدر کار به ما داده است و ما نمی‌تونیم تمومش کنیم ـ حالا رفته‌اند استراحت. یک ساعت و چهل و پنج دقیقه هم واسه‌ی استراحت. ساعت دو و نیم هم که کسی دستش به کار نمی‌ره!

از زمانی خبر انفجار در کانون رهپویان وصال را شنیدم، شوکه‌ام. زرتی هم سیمکارتم امروز سوخت. نمی‌دونم به کی باید زنگ می‌زدم. از کی باید خبرش رو می‌گرفتم. اسامی شهدا و مجروحان رو کی می‌دونه؟ حسینیه سیدالشهدای شیراز و آقای انجوی نژاد و شور و حال محرم و شبهای یکشنبه همه برایم یه حس نوستالژیک داره. به خصوص دعای آخرشون که همیشه با دست‌های به هم گره کرده می‌خونن:
خدایا ختم عمر بی‌برکت و پرازگناه و نمک به حرومی ما را هرچه سریعتر، هرچه سریعتر ختم به شهادت بفرما!

خدا هم خوب از حق‌شان را داد. کار خدا بی‌حکمت نمیشه. می‌دونی چی فکر می‌کنم؟ خدا گلچین کرد. آخه چرا باید امشب این اتفاق می‌افتاد؟ چرا اونجا؟ شنیدم بمب را زیر یادمان شهدا در انتهای حسینیه گذاشته بودند. جایی که عموماً موقع عزاداری خلوت میشه. فقط بعضی‌ها توفیق دارن. حتی اون‌هایی که رفتن جلو تا سینه‌زنی کنند و بیشتر شور بگیرند هم توفیق نداشتند. توفیق از یه جای دیگه‌ست...

باور کنین که همیشه وقتی الهی آمین بچه‌های این هیئت رو می‌شنیدم، خیلی حال می‌کردم. اصلاً اونجا خلوص رو می‌شه دید. با چشم دل کاملاً دیده می‌شه که یه مشت جوون اومدن و دارن واقعاً برای رسیدن به مقام شهادت زار می‌زنن و از خدا طلب مرگ می‌کنن.

ظهر عاشورای هیئت همیشه یادآور یه شور خیلی عجیبه. به خصوص هروقت که حسینیه سیدالشهدا بودم، اشک و شوری رو از جوونا دیدم که اصلاً غیرقابل تصوره. وقتی یه بچه دبیرستانی داره با ضجه و آه و ناله به پهنای صورت اشک می‌ریزه، با خودم فکر می‌کنم مگه از این بالاتر هم میشه؟ یا مراسم‌های احیاء یا اعتکاف که سی هزار نفر رو در خودش جا می‌ده. اون هم با شرط سنی: همه جوون.

هرچه باشد آدم می‌داند که بدون خلوص، این‌ها هیچ کدوم نمیشه. ذهنم خیلی قاطیه. خبرش رو که از خبرگزاری‌ها باید پی‌گیری کنید. اما فکر می‌کنم باز هم ثابت شد که هر زمینی کربلاست و هر زمانی عاشورا. فقط باید سعی کنی در این میدان حسینی باشی. او خود تو را به راه خیر هدایت می‌کند.

آجرک الله یا بقیة الله
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱. سفر رهبری به شیراز قرار بوده است که در نیمه اردیبهشت باشد. شاید تحت‌الشعاع قرار بگیرد.
۲. سایت کانون فرهنگی رهپویان وصال
۳. وبلاگ حجت الاسلام سید محمد انجوی نژاد

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پـ نـ یک: فرماندار شیراز اعلام کرد احتمال بمب‌گذاری منتفی است. (با توجه به اینکه انجار در بخش یادمان شهدا صورت گرفته است، این امر دور از ذهن هم نیست.) اما درگفتگویی که با مشاور استاندار انجام دادم تأکید داشت که یقیناً بمب بوده است و نه حادثه!

پـ نـ دو: دلشوره‌ام بی‌دلیل نبود. در میان اسامی مجروحان تا حالا نام چند از دوستانم رو دیدم. 

 چند روز اخیر در مناطق سعادت‌آباد و شهرک غرب تصاویری از یک شهید به دیوارها آویخته است: شهید غلامرضا زوبونی.

یک سال پیش خبری را روزنامه‌ها منتشر کردند که در آن از شهادت یک بسیجی در درگیری با سارقین مسلح حکایت داشت. من نمی‌شناختمش. اما یکی از اساتیدمان ذکر خیری از وی در کلاس کرد و گفت که چقدر انسان پاک و متقی بوده است. به خصوص از شجاعتش گفت.

امروز دیدم در اینترنت وبلاگی به یادش راه انداخته‌اند. خداوند او را با صلحا وشهدا محشور فرماید و ما را نیز با خود از این منجلابی که در آن دست و پا می‌زینم و فروتر می‌رویم بیرون بکشد.

 یادداشت چهارسالگی وبلاگ را در فضای آزاد روی چمن‌های دانشگاه می‌نویسم. احساس می‌کنم متفاوت باید باشد. ساعت از نیمه‌های شب گذشته است و هوای خنک این‌جا با صدای ماشین‌های توی بزرگراه با صدای محمد اصفهانی حال و هوای خوشی ایجاد کرده است. به خصوص که قرار نیست که بعد از چهارسال همان چیزهایی که همیشه از من شنیده شده یا دیده شده، باید گفته شود. به خصوص بعد از این سال‌ها که نگاه که می‌کنم، می‌بینم چقدر از سال‌های پیش متفاوت شده‌ام.

چند بار پیش آمد که خواستم وبلاگ را ببندم. اما چه کنم که بدجوری دلم پیش این وبلاگ گیر کرده است. نمی‌توانم راحت از آن و آرشیوش دست بکشم. (هرچند که چیز دندان‌گیری هم در آن وجود ندارد. مدتی پیش که یکی می‌خواست آرشیو این وبلاگ را کامل بخواند کلی خواهش و التماس کردم که بیخیال شود. یا زمانی که یکی از دوستان را دو سال پیش دیدم که تمام مطالب این وبلاگ را روی سی‌دی آرشیو کرده است، به خودم و خودش خندیدم! پرانتز بسته!) اصلاً بستن وبلاگ را توهین به خودم، عقایدم و تمام کسانی می‌دانم که به این وبلاگ مراجعه می‌کنند و بدون این‌که مطلب تازه‌ای بیابند، فقط وقتشان را باید صرف لود شدن صفحه‌اش کنند. حتی وقتی که امروز به یادداشت‌های شخصی خودم روی لب‌تاپم نگاه می‌کنم، می‌بینم که نمی‌تونم در این وبلاگ منتشرشان کنم.

راستش این است که خیلی قالب به محتوا دارد فشار وارد می‌کند. از عنوان وبلاگ بگیر تا مراجعه کنندگان‌ش. دیگر نمی‌توانم خودم باشم. حتی نمی‌توانم از برخی اشتباهات تبری بجویم. حتی زمانی نمی‌توانستم بگویم که من با تجمع مقابل سفارت‌خانه‌های خارجی مخالف بوده و هستم. آن یک‌باری هم که رفتم، چنان برای خودم فضای ناشناخته‌ای داشت که دوست داشتم به عنوان یک آدم بی‌جنبه دیگران را در آن تجربه‌ی عجیب شریک کنم. حیف که برخی‌ها نگذاشتند که آن احساس درست منتقل شود. حتی نشد که بگویم که بعد از آن تجمع هم فقط یک بار دیگر در تجمع مقابل سفارتخانه‌های خارجی حاضر شدم. آن هم فقط برای تجربه. نمی‌توانستم حرف دلم را راحت بزنم.

نمی‌توانستم بگویم منِ حقیقی خیلی با منِ مجازی تفاوت دارد. نمی‌توانستم شما را هم در تجربه‌های خودم از دیدن فیلم و شنیدن موسیقی یا کافی‌شاپ رفتن همراه کنم. چون متهم می‌شدم. انگ‌زدن که کار ساده‌ای است. حتی پیش از گفتن همین کارها هم در معرض تهمت و تندی بوده‌ام. یا آنکه اتفاقات دیگری افتاده است. دوستانم را نمی‌توانستم بگویم یا بهشان لینک بدم. نمی‌توانم بگویم که سه ساعت تمام را صرف خواندن وبلاگ کسی کردم که خدا را قبول نداشت و واقعاً از نوشته‌هایش لذت بردم. یا امشب نیز برای خواندن یک وبلاگ طنز درباره‌ی ازدواج، ساعت‌ها را صرف کردم. یا بگویم که دو روز پیش از ناراحتی از اوضاع مملکتی گریه کردم. آنقدر ناراحت بودم که همه از من می‌پرسیدند که چه شده است. اما مگر می‌شد همه را در این وبلاگ نوشت؟

وقتی دوستانی داری که از تو انتظار دارند که مثل آنها فکر کنی و با کوچکترین اظهارنظر خودت را به دید تردید و یا تهدید می‌نگرند، چگونه می‌توانی آزادانه آنچه را که می‌خواهی بنویسی؟ وقتی حرف‌هایت را جوری تعبیر می‌کنند که باید از خیلی‌ها بیزاری بجویی و بگویی من «این» را گفتم، اما چرا «آن» رو نتیجه می‌گیری؟ اما میان ماه من تا ماه گردون تفاوت از زمین تا آسمان است...

چند روز اخیر خیلی به افکارم فشار وارد شده است. وقتی که می‌خواهم سفید بیاندیشم، همه چیز جلوی چشمام تیره و تار می‌شه. نمی‌توانم راحت بگم «اَه.اَه»؛ همه چیز را باید «به.به» بگویی. شاید باید یک جای دیگر با یه اسم و رسم دیگه می‌آمدم. اما چه کنم که خیلی‌ها من را امروز می‌شناسند و روی اینترنت به دنبالم می‌گردند.

نه اینکه از خودم فراری باشم. نه! اما گاهی این امور دستمان را پیش خیلی‌ها رو می‌کند. راستش خیلی «مشت»م در اینترنت باز است! مثلاً یکی از دوستان که تازه همدیگر را یافته بودیم، هرروز اطلاعات تازه‌ای از ما را می‌یافت و رو می‌کرد. ما هم که حرف تازه‌ای نداشتیم، فقط لبخند و گاهی کمی اکراه و گاهی نهیبی به خودم که «خودم کردم که لعنت بر خودم باد» یا جایی که می‌بینم با ترجمه‌ی یک مطلب ناقص از این وبلاگ چه چیزهایی را به آدم نسبت می‌دهند و می‌بینی که جایی شده‌ای نماد خشونت و عدم تساهل. (واقعاً شما اگر در یک فروم مربوط به ارتش یک کشور اروپایی ببینی که به عنوان یک متعصب و نماد خشونت اسلامی ازت نام می‌برند چه کاری از دستت بر می‌آید؟ یا می‌بینی که آلمانی یه چیزی در موردت نوشته که چنانی و چنینی!!)

راستش با نوشتن این وبلاگ، از خیلی چیزها دست شسته‌ام. احتمال می‌دهم که هیچگاه نتوانم سفر خارجی را تجربه کنم. شاید نتوانم هیچگاه به آرزوی خود برای درس خواندن در سوربن تحقق ببخشم و باید به دروس خارج در قم اکتفا کنم. (که این هم یکی از برنامه‌های آینده‌ام هست و به شدت دنبالش می‌کنم. خیلی جوش نزنید که به مقدسات توهین شد. بر درس خواندن در قم مشتاق‌ترم تا تحصیل علم در سوربن. این پرانتز هم بسته)

چهار سال نوشته‌ام. با تأخیر و تعجیل. خوب نوشته‌ام و بد. سیاه نوشته‌ام یا سفید یا آبی یا زرد و نارنجی و صورتی و سبز و خاکستری و ... . معقول و منطقی نوشته‌ام یا مجهول و مغلوط. هرچه بوده است بخشی از دغدغه‌های من بوده است از وقایعی که در اطرافم رخ داده است. بازتابی بوده است از انعکاس اندیشه‌ها، اخبار، تحلیل‌ها، دغدغه‌ها، تفکرها (!) و خیلی چیزهای دیگر. شاید پسندیده باشید یا نه. اما این‌ها من بوده‌ام و نبوده‌ام. این‌ها فقط بخشی از من است و واقعیت خیلی با آن متفاوت است.

دوست دارم تا نظرتان را درباره‌ی «من» بدانم. ممنون از لطف‌تون!
به خصوص اگر خارج از نت همدیگر را دیده‌ایم، برایم بنویسید.
باز هم تشکر!

چند وقتی است که برخی از دوستان زحمت کشیده‌اند و نام بنده را در چند لیست تبریک و تسلیت اضافه کرده بودند. هم از سایت فردا نیوز تبریک و تشکر می‌آید هم جبهه‌ی متحد اصولگرایان که از فعالیت‌های بنده در ستادهای تبلیغاتی این جبهه تشکر کرده بود. یا تبریک سال نو و میلاد نبی‌مکرم اسلام که از طرف سردار طلایی ارسال می‌شود! کلاً جالبه!

بدجوری ملت به اس‌ام‌اس وابسته شده‌اند!

تصمیم نداشتم بیش از این موضوع شیعه‌نیوز را ادامه دهم. اما چند نکته‌ی ابهام باقی ماند که نمی‌توانم از آنها بگذرم.

از همه‌ی این موارد جالب‌تر این است که هرگاه علیه شیعه‌نیوز نوشتم، کامنت‌های حمایت از آن، علیه جمهور اسلامی بود!

همچنین نکته‌ی دیگری که به نظرم جالب است، تصویری است که در صفحه‌ی اول این سایت در بیان تعطیلی آن آمده است. (چون مخاطبان این وبلاگ از فیلترشکن استفاده نمی‌کنند و نباید استفاده بکنند) من تصویرش را گرفته‌ام!

هرچه فکر می‌کنم نمی‌توان تصور مثبتی از این تصویر داشته باشم. چرا نام و تصویر امام موسی صدر، در کنار نام شیعه نیوز و چرا در کنار نام جمهوری اسلامی و دستور مقامات قضایی و تعطیلی این سایت آمده است. از آنها عجبیب‌تر ترکیب این‌هاست با جمله‌ی بالای سایت: اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد و آل محمد. هرچه فکر می‌کنم در این تصاویر جز ذهنیت منفی نسبت به جمهور اسلامی نمی‌بینم.

اما این‌ها به نظرم باز هم نمی‌تواند مجوزی برای تعطیل کردن این سایت شود. همچنان که پیش از این نیز گفته‌ام. 

به «نوآوری» کوش در زندگی
که سالت شود سال بالندگی

«شکوفایی» و حُسن حاصل شود
که این سال «مهدی»ست به فرخندگی