کار بررسی کابینه جدید، دیروز به پایان رسید و دولت نهم امروز کار خود را آغاز کرد. بررسی کابینه توسط مجلس این واقعیت را نشان داد که مجلس حاضر نیست منافع حزبی را به منافع ملی ترجیح دهد. عدم احراز صلاحیت برخی از وزرای پیشنهادی از همان ابتدا به نظر امری محتمل بود. به نظر میرسید آقای احمدینژاد در برخی موارد صرفاً به تعهد توجه کرده است و عواملی چون تخصص و تجربه را در بسیاری از موارد نادیده انگاشته است. البته در تعهد کسی که بدون تخصص مسئولیتی را میپذیرد، باید شک کرد. (اما کاش وزیر علوم هم رأی نمیآورد. این را بخوانید)
و نیز نشان داد که میان اصولگرایان در برخی از جهات اختلافات جدی وجود دارد. سخنان افروغ نماینده تهران در مخالفت با کل کابینه و نیز وزرای علوم، تحقیقات و فناوری و کشور و برخورد برخی از نمایندگان با وی نشان از این اختلافات است. همزمان با این بررسیها مناظرهی سلیمینمین و اشک تلخ(نماینده انصار حزبالله) نیز برگزار شد.
شاید بتوان این وضعیت را با ابتدای ریاست جمهوری خاتمی و در میان جبههی دوم خرداد مقایسه کرد. علت آن را نیز میتوان عدم وجود مخالف و یا دشمن قوی دانست. این ضعف کنونی در جبههی دوم خرداد در دورهی بررسی صلاحیت کاندیداها روشن و آشکار بود. هرچند جبههی دوم خرداد سعی در پوشاندن این ضعف خود داشت، امّا این امری نبود که از دید کارشناسان سیاسی پنهان بماند. روزنامه شرق در سرمقالهی روز سهشنبه خود به این امر معترف بود.
از سوی دیگر حزب مشارکت با ارسال بخشنامهای از تمام اعضای خود خواسته است تا در دولت جدید مسئولیت نپذیرند. به نظر میرسد آنها در نظر دارند تا با کنارهگیری از حاکمیت و قدرت، موج جدیدی از حملات را علیه دولت آغاز کنند.
کابینه امروز کار خود را بدون حضور 4 وزیر آغاز کرد. و باید از امروز از دو سو مواظب و مراقب باشد. از سوی کسانی که با ادعای همسویی با احمدینژاد به دنبال منافع حزبی یا شخصیاند و آنانی که از مردم سرخورده و با دولت جدید نیز سَر ِسازگاری ندارند.