دانشگاه امیرکبیر دیروز و امروز صحنه حوادثی بود که برای همه درس آموزی دارد. حوادثی که فقط حادثه نبودند.

انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه امیرکبیر در سال تحصیلی اخیر با انتخابات مرسوم آغاز به کار کرد. اما این بار اکثریت با افرادی بود که افراط و بی اخلاقی و بی ادبی و فحاشی مخالف بودند و این زنگ خطری بود برای آنان که انجمن اسلامی را مأمنی برای فعالیت های ضداسلامی و ضد ایرانی شان می خواستند.

در برابر این مسأله انجمن اسلامی غیرقانونی تشکیل و دستور کار خود را آشوب و فحاشی قرار دادند. بارها این شورای غیرقانونی علیه آزادی بیان و نظر دیگران فحش دهد و انزوایش را از نظر دانشجویان تاب نمی تواند بیاورد. عجیب نیست که این شکست خوردگان حضور رئیس جمهور منتخب ملت را نیز تاب نیاورند و فحاشی کنند و بر وی برآشوبند که آنان کاری جز این ندارند.

علی رغم سخن مسئولان سایت روزنا (حزب اعتماد ملی) که گاف خبری اش را ناشی از مشکل فنی دانسته بود و اعتراف بابک زمانیان پیش از این جریان، کسی نمی تواند باور کند که این اتفاقات فقط یک حادثه باشد. حادثه ای که فقط موضوع دعوایش چند نشریه کم ارزش و سخیف است که برای اهل فکر پاسخ های روشنی دارد.

توهین به پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله و سلم، ائمه علیهم السلام (بالاخص امیرالمومنین و امام مهدی (علیهما السلام) و تمام دینداران و مسلمانان و ... ابزارهای جدیدی نیست. هرچند همه ی این موارد در یک جا و با برنامه ریزی جمع شوند. چند دانشجوی بازی خورده نمی تواند برگزارکننده ی این برنامه ها باشد. این ها فق ابزار دست گروهی سیاست باز اسلام ستیز شده اند که نمی خواهند کشور آرام بماند. آنها از این که آرامش و ثبات بر کشور حاکم شود گریزان اند. اینان منافق اند.