بسم الله الرحمن الرحیم.
۱. همزمان با برگزاری مراسمات میلاد اینجانب در اقصی نقاط و دریافت پیامهای متععد تبریک در اینباره و همزمان با حذف نام رژیم صهیونیستی و به رسمیت شناختن ملت فلسطین و نیز برگزاری جشن ششسالگی پرشینبلاگ بازگشتم. در این مدت بارها لازم بود تا بیایم و مطلبی را متذکر شوم تا برخی از ابهامات را پاسخ دهم. اما نشد و فعلا نباید به این مسائل دامن زد تا خداوند اسباب حل این مسئله را نیز فراهم آورد.
۲. در این مدت دو مصاحبه انجام دادم که یکی با رادیو جوان بود و دیگری با ایسنا. میخواستم اطلاع دهم. اما بر عهد خویش پای فشردم و ننوشتم تا زمانی که نام رژیم جعلی اسرائیل حذف و حقوق تاریخی ملت فلسطین به رسمیت شناخته شود. راستش فکر میکنم که مسئله فلسطین از موضوعاتی است که میان همهی آزادیخواهان جهان و تمام انسانهایی که اندکی در اینباره مطالعه داشتهاند پذیرفته شده است. مدتی پیش بولتنهای سازمان ملل متحد را دربارهی مسئله فلسطین دنبال میکردم. کاملا مشخص بود که نویسنده با آنکه نخواسته است به حمایت از مظلومان فلسطینی متهم شود اما نتوانسته است بیتوجهی رژسم صهیومنیستی را به جامعهی ملل پنهان کند. به عبارت دیگر کتاب مسئله فلسطین با زبان بیزبانی گفته بود که «تا اسرائیل هست سازمان ملل یعنی کشک!»
۳. دکتر دینانی در مراسم تجلیل از دکتر اعوانی میگفت که «فیلسوف آن است که بتواند لااقل برای یکبار تمام اندیشههای قبلیاش را فرو بریزد و از نو بنا کند. این یعنی یک تولد دوباره!» بعد از مراسم در گعدهای با حضور برخی دوستان و اساتید دانشگاهمان کلی خندیدیم. نتیجه گرفتیم که آن هایی که اهل منقل و مواردی از این دست هستند فیلسوفترند. چرا که دو متولد میشوند! (چرا که نام موسسهای که دربارهی ترک اعتیاد کار میکند تولد دوباره است!)