این عکس تزئینی است.
تا چند روز پیش، به زور مرا از لبتاپ جدا میکردند. بالاخره اینترنت مفت و پرسرعتی است و باید غنیمت شمرده شود. اما از وقتی که لبتاپ در اتاق دو تا و گاهی -سه تا- شده است، من تنها کسی هستم که این توانایی و اراده را دارم که برخیزم و غذا بپزم! البته دلیل دیگرش هم این است که فقط من بلدم غذاهای خوب بپزم!
الآن مشاهده میکنید که اعضای اتاق ما، تعداد انگشتانشان از حد معمول کمتر است. چرا که غذای خوشمزهای بود و انگشتانشان را هم با آن خوردهاند.
ماکارونی درست میکنم در حدّ «تیمْملی*»!
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
* تیمْملی: واحد اندازهگیری است که برای نشان دادن شدت و اهمیت یک امر کیفی به کار میرود. این لغت در لسانمان به شدت جاری و روان است! البته از این اندازه مهمتر را «تیمبرلند» هم میگوئیم که از نظر شدت یک درجه بالاتر است.