۱. تشیع در طول تاریخ به دو عنصر عدل و عقل شناخته میشدند و در مقابل، دشمنانشان به ظاهربینی و جبرگرایی. این دو عنصر، همواره تشیع را در نقطهای خاص و بسیار بالاتر از دیگر مکاتب مینشانده است. بر همین اساس است که ارکان دیگر اندیشهی اسلامی در مکتب ناجیهی تشیع، با همین تعابیر معرفی و سازماندهی شدهاند.اصل امامت و ولایت نیز در ارتباط مستقیم با عدالت و عقلانیت است.
۲. در روایاتی که دربارهی وجود ارجمند مهدی موعود گفتهاند، کامل شدن عقل بشر و برقراری عدالت به عنوان دو ثمرهی اصلی ظهور منجی بشریت نام برده شدهاند. به تبع این دو عنصر -که یکی ملکهای درونی است و دیگر بیرویی- سعادت افراد در بستر جامعهی انسانی با رهبری امام معصوم علیهالسلام فراهم میآید.
۳. جملهی مشهوری در افواه عموم گفته میشود که «منتظر مصلح، خود باید صالح باشد». این جمله نشانگر یک موضوع مهم در بحث انتظار است و آن سنخیت جامعهی منتظر با آرمانهای امام موعود است. یعنی اگر بدانیم که هدف از انزال کتب و ارسال رسل، برقراری قسط و عدل است، پس جامعهای که خود را منتظر برای چنین امری میداند، باید مُسانخ با همین آرمانها باشد.
۴. گسترش بیعدالتی و رفتارهای غیرعقلانی به زعم متحجران و سادهلوحان، موجب تسریع در امر ظهور است. اما با مقدمات فوق، واضح است اگر جامعهای منتظر باشد، نمیتواند از احکام مهدوی و اسلامی خالی باشد. هرچه فاصلهی جامعهی ما با آرمانشهر مهدوی بیشتر باشد، فاصلهی میان زمانهی ما و دوران حاکمیت امام مهدی طولانیتر میشود.
۵. گسترش ظلم و بیداد همه مربوط به دوران غیبت موعود است و پیش از ظهور باید دنیایی مستعد و آمادهی پذیرش مهدی علیهالسلام ساخته شود. راستی ما در کجای این تمدن عظیم قرار داریم و وظیفهمان چیست؟
۶. کلامی از آیت الله جوادی آملی دربارهی جشنهای نیمهی شعبان:
«قرآن کریم بزرگداشت و گرامیداشت آیات خدا را از نشانه های تقوای قلوب و صفات متقیان میداند:«و من یعظم شعائر الله فانها من تقوی القلوب» و وجود گرامی امام معصوم از برترین آیات، نشانه ها و شعائر آن ذوات قدسی الهی است و تکریم و بزرگداشت در ایام میلاد یا شهادت، مصداق تعظیم شعائر خدای سبحان است؛ اما در بزرگداشت ائمه هدایت به ویژه امام عصر کاری شایسته انجام است که در پرتو آن، کشور امام زمان تا ظهور حضرتش به قدر امکان از خطرها مصون بماند.
برخی از اعمال که در این اعیاد شریف صورت می پذیرد، مانند تهیه کیک های بزرگ، چراغانی های زیبا و شادباش گفتن، در برخی موارد کاملا بی ارتباط به میلاد شریف عصاره هستی است، به گونه ای که در چین کمونیست، ژاپن یا سایر ممالک الحادی و در عیدهای موهوم و بی اساسی که هیچ بهره ای از حقیقت ندارند، این اعمال انجام می شود، در حالی که باید این جشنهای بزرگ و ایام خجسته را به برنامه ها و اعمالی زینت داد که با مولود آن عید پیوند داشته باشند و چون از دستاوردهای ظهور حضرت بقیه الله الاعظم بلوغ عقول انسان ها و کشف گنجینه های فهم بشر است، در چنین روزهایی خجسته سزاست به اموری پرداخته شود که رشد و تکامل فهم و عقل انسانها و منتظران آن حضرت را تامین می کند. آنجا که تلاش برای فهم و رشد عقل صورت می گیرد، شایسته بزرگداشت عید میلاد حجة بن الحسن و جایگاه اهل انتظار است.»
---------------------------------------
* عنوان مطلب برگرفته است از شعری از استاد علامه محمدرضا حکیمی