بعضی فرازهای دعا، بیشتر به دل آدم می‌نشیند. انگاری که وصف همین الآن‌ت باشد. با این جمله‌ی دعای کمیل خیلی حال می‌کنم:

و کم من ثناء جمیل لست اهلا له نشرته

خدایا! من را در نظر مردم به صفات خوبی نمایاندی که من اهل‌ش نبودم...