باید یک پوزش درست و حسابی بخواهم نسبت به مخاطبان این وبلاگ. چند مدتی چنان از به روز کردن آن دست برداشته‌ام که گویی اصلاً بی‌خیال‌ش شده ام.

خودم هم شرمنده و ناراحتم از این وضعیت وبلاگ. اما حق دهید به کسی که نه اینترنت پیوسته‌ای دارد و نه حتی دیگر رایانه‌ای دارد تا در فرصت مبسوط به فکر نوشتن وبلاگ باشد.

این صاحب وبلاگ عذر تقصر می‌خواهد که این روزها چنان وقت‌ش را امور پراکنده و متمرکز پر کرده است که وبلاگ‌نویسی‌ش -که روزی تنها کارش بود- را تحت تأثیر قرار داده است.

این روزها دل و کارم را وقف فلسطین کرده‌ام و زمان‌م وقف آن‌ها ست. راست هم می‌گوئید که چرا از فلسطین ننوشته‌ام. من هم خود شرمنده‌ام. از تذکارهای شما هم بر این امر متشکرم. اما واقعاً از نوشتن‌ش درمانده‌ام. خب شما بفرمائید که در برابر این نسل‌کشی واضح چه باید بگویم؟