پس از بررسی سخنان مقام معظم رهبری طی ۶ سال اخير چند راهکار را از ميان سخنان ايشان برای مطالبات عدالتخواهانه ديدم. ۴ راهکار و يک آسيب شناسی کوتاه. اميدوارم عالم و عامل باشيد و به قول يکی از اساتيد دردمند باشيد.

راهکارها:

۱- انتخاب نمايندگان و رئيس جمهوری که بر اساس ارزش های اسلامی می خواهد اين مملکت را از فقر و فساد و تبعيض و بی عدالتی و ... نجات دهد.

۲- رواج اخلاق فاضله در ميان مردم تا آنها هم مايل باشند که اخلاق نيک و خلقيات حسنه در ميانشان شيوع پيدا کند.

۳- مطالبه عدالت از مسئولان يا به عبارت ديگر امر به معروف و نهی از منکر: مدل امر به معروف و نهی از منکر مدل خواهش و تقاضا نيست، مدل امر و نهی است. حتی رهبری را هم بايد امر به معروف و نهی از منکر کرد.(اگر ديديم که منکری را انجام می دهد و بيا تر کواجب می کند.)

۴- مسئولان را زير نظر داشته باشيم، آن گونه نيست که فکر کنيم کار را به دست آنها سپرده ايم و آنها مسئولند و ما به دنبال کار خود برويم.

آسيب ها:

ايراد اصلی وارده به اين جريانات افراط است.

اين که خدمات و کارهای نيک را ناديده بگيريم  و در اذهان چنين القا کنيم که گويا کاری صورت نمی گيرد. هو و جنجال به راه انداختن، شايعه پراکنی و مخدوش کردن چهره افراد و نظام اسلامی از جمله اين افراط ها است. دشمن سعی می کند با نفوذ در ميان عناصر خودی به اين اهداف برسد.( زنگ خطر برای ما)

ايراد ديگری که آن هم رواج دارد، تفريط است.

نفی هرگونه فساد و تبعيض و فقر که در ميان برخی از مسئولان هم رواج دارد.

"فساد را نبايد انکار کنيم"


يه مطلب هم در مورد گروهای حقوقی در اورکات نوشتم. هيچ ربطی هم به عدالت و پاسخگويی نداره. بخونيد و نظر بدين. البته چندان هم حقوقی نيست. (اگه خواستين سم من رو هم بدونين اونجا نوشته!)