شاه شمشاد قدان خسرو شیرین دهنان
که به مژگان شکند قلب همه صف‌شکنان

مست بگذشت و نظر بر من درویش انداخت
گفت ای چشم و چراغ همه شیرین سخنان

تا کی از سیم و زرت کیسه تهی خواهد بود
بنده‌ی من شو و بر خور ز همه سیم تنان

کمتر از ذره نه‌ای پست مشو مهر بورز
تا به خلوتگه خورشید رسی چرخ زنان

بر جهان تکیه مکن ور قدحی می داری
شادی زهره‌جبینان خور و نازک بدنان

دامن دوست بدست آر و ز دشمن بگسل
مرد یزدان شو و فارغ گذر از اهرمنان

پیر پیمانه کش من که روانش خوش باد
گفت پرهیز کن از صحبت پیمان شکنان

با صبا در چمن لاله سحر می گفتم
که شهیدان که‌اند این همه خونین کفنان

گفت حافظ من و تو محرم این راز نه‌ایم
از می لعل حکایت کن و شیرین دهنان

* * * * *

با تشکر از مرحوم خواجه حافظ شیرازی
که با اشعار خوب‌شان این وبلاگ و صاحب‌ش
را از خمودگی خارج می‌کنند.

امروز جمعه - هفده شهریور
من با خروسخوان بیدار می‌شوم
در باور خروس
                 بهتی شگفت - معماوار:
کاین مرد را چه رفته؟
                                         کآشفته خواب و برآشفته؟

میدان - میدان کوچکی‌ست
خلق از چهارجانب می‌آید
فرقی نمی‌کند
وقتی که حرف مشترکی باشد
                                         هر لهجه‌ای شنیدن دارد
خلق از چهار جانب می‌غرّد
فرقی نمی‌کند
وقتی که درد مشترکی باشد

میدان - میدان کوچکی‌ست
میدان کوچک
                 نامش نه «توپخانه» - نه «اعدام»
میدان کوچک
                نامش لطیف و پاک
امروز جمعه هفده شهریور
                                       دژخیم را به لرزه کشانده است

دژخیم با بال آهنین - پرواز می‌کند
با چشم‌های وحشت - از بالا
میدانچه را به وسعت اقیانوسی می‌بیند
              [پشت تبار و تاریخش می‌لرزد]
و ترس زرد را
                 با استتار - آتش - می‌پوشاند

محمدعلی بهمنی

...

سر آن «بار امانت» چه بلا آوردید
که به جرمش همه مستوجب زنجیر شدید
مـحـمــد عـلـی بـهـمـنـی

...

دلا در روزه مهمان خدایى
طعام آسمانى را سرایى
درین مه چون در دوزخ ببندى
هزاران در ز جنت برگشایى

کلیات شمس

روزه دارم من و افطارم از آن لعل لب است
آرى افطار رطب در رمضان مستحب است
روز ماه رمضان زلف میفشان که فقیه
بخورد روزه خود را به گمانش که شب است

عباس صبوحى

وین سوخته را محرم اسرار نهان باش    
باز آی و دل تنگ مرا مونس جان باش

زان باده که در میکده عشق فروشند
ما را دوسه ساغر بده و گو رمضان باش

در خرقه چو آتش زدی این عارف سالک
جهدی کن و سر حلقه رندان جهان باش

دلدار که گفتا به توام دل نگران است
گو می‌رسم اینک بسلامت نگران باش

خون شد دلم از حسرت آن لعل روان‌بخش
ای درج محبت به همان مهر و نشان باش

تا بر دلش از غصه غباری ننشیند
ای سیل سرشک از عقب نامه روان باش

حافظ که هوس می‌کندش جام جهان‌بین
گو در نظر آصف جمشید مکان باش

حافظ

نه این‌که خودم به اختیار شنیده باشم‌ش، نه! هم‌اتاقی‌م عاشق آهنگ‌های سیاوش قمیشی است. من هم که لب‌تاپ بیماره و صدا نداره، ازش خواستم آهنگی بگذارد و اون هم این آهنگ رو گذاشت: «دنبال خودت نگرد».

همه‌ش دارم بیت اول‌ش رو با خودم زمزمه می‌کنم:
«لای برگای کتابا، دنبال خودت نگرد | تو غبارا، تو سرابا، دنبال خودت نگرد...»

دنبال خودت نگرد

لای برگای کتابا دنبال خودت نگرد
تو غبارا تو سرابا دنبال خودت نگرد

گم نکن خودت رو تو دنیای تردید و دروغ
زیر آوار نقابا دنبال خودت نگرد

باورش کن من تازه رو خود خود توئه
اون غریبه که عذاب لحظه‌هات شده توئه

صورتت برات نقابه خودتو نشون بده
اون که تن میده به هر نقابی که مُده توئه

یغما گلروئی

جراید: طلبه‌ی سیرجانی برای عدالت‌خواهی و رساندن پیام ظلم‌ستیزی و مبارزه با مین‌خواری، پای پیاده عازم تهران است.

 * * * * *

با میوه و بستنی و کیک و رانی
با حداقل سه‌چار تا قربانی

ای مرد به پیشواز تو می‌آئیم
امضا فدراسیون دو میدانی

* * * * *

آن یک، مشغول خوردن و بردن شد
این مسئول شکم در آوردن شد

در عصر بخوربخور نخوردن جرم است
تکلیف من و تو خون دل خوردن شد

* * * * *

عزیز! این ملک، خصوصی‌ست
حریم مایه‌داران خصوصی‌ست

نمی‌دانی بدان بالاترین جرم
همین تشویش اذهان خصوصی‌ست

* * * * *

این قصه حدیث هرکسی خواهد شد
بحث داغ مجالسی خواهد شد

یک جمله به دست خواهی آورد آخر
«در اسرع وقت رسیدگی خواهد شد»

* * * * *

کی لحظه‌ی افسردن‌شان می‌آید
پایان دل آزردنشان می‌آید

دیدیم زمین‌خواریشان را یا رب!
کی روز زمین‌خوردنشان می‌آید؟!

دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند
پنهان خورید باده که تعزیر می‌کنند

ناموس عشق و رونق عشاق می‌برند
عیب جوان و سرزنش پیر می‌کنند

جز قلب تیره هیچ نشد حاصل و هنوز
باطل در این خیال که اکسیر می‌کنند

گویند رمز عشق مگویید و مشنوید
مشکل حکایتی ست که تقریر می‌کنند

ما از برون در شده مغرور صد فریب
تا خود درون پرده چه تدبیر می‌کنند

تشویش وقت پیر مغان می‌دهند باز
این سالکان نگر که چه با پیر می‌کنند

صد ملک دل به نیم نظر می‌توان خرید
خوبان در این معامله تقصیر می‌کنند

قومی به جد و جهد نهادند وصل دوست
قومی دگر حواله به تقدیر می‌کنند

فی‌الجمله اعتماد مکن بر ثبات دهر
این کارخانه‌ای ست که تغییر می‌کنند

می خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب
چون نیک بنگری همه تزویر می‌کنند

به «نوآوری» کوش در زندگی
که سالت شود سال بالندگی

«شکوفایی» و حُسن حاصل شود
که این سال «مهدی»ست به فرخندگی

با اعتقاد برای دکتر عماد افروغ:

1
 گلسنگ ز سنگ خاره بر می­آید
با ظلمت شب ستاره بر می­آید
بر جور سیاه جاهلان صبر خوش است
از صبر هزار چاره بر می­آید

2
این می­داند، بر آن فسون می­خواند
آن نادان است، کلّه می­جنباند
حرف از تمثیلِ دو لب قیچی نیست
"جور" است که اسب "جهل" را می­راند

3
(برای نشستگان بر کرسی بطر):
از دولت مردم مهذّب گفتی
از جادوی نسخه مجرّب گفتی
ای دوست! که می­بینم امروزت را
این بود عدالتی که دیشب گفتی؟

4
من می­گویم شراره­ها می­مانند
شب می­میرد، ستاره­ها می­مانند
اما، اما، اگر تو عزلت گیری
بر جای تو هیچکاره­ها می­مانند

5
گر روزیِ مرد از قضا غم بشود
حاشا که سرش پیش کسان خم بشود
این چار کلام شعر تقدیم شما
یک ذره ز رنجتان مگر کم بشود.

از ناسور- امید مهدی‌نژاد