امروز «همایش همایش دهه چهارم؛ ضرورت تعامل و تحول» به دعوت جمعیت توحید و تعاون برگزار شد و به دعوت دوست گرامی آقای حمزه غالبی -از اعضای شورای مرکزی جمعیت- در همایش شرکت کردم.

ترکیب خاص و البته تا حدودی گسترده‌ی مدعوین این برنامه، این جلسه را به دیدار اعضای گروهای سیاسی و مدیران دولت قبل و البته احزاب و ارباب رسانه و نیز صاحبان بنگاه‌های اقتصادی از سویی و کارشناسان و اساتید از سوی دیگر بدل کرده بود. از وزرای دولت گذشته گرفته تا سید حسن خمینی و از عماد افروغ گرفته تا محمدرضا خاتمی و تا عطریانفر و مرتضی نبوی گرفته تا آیت الله سیدمحمد موسوی بجنوردی از مدعوین این برنامه بودند.

نکته ی مثبتی که در این جلسه مشهود بود، مطرح شدن مباحث تئوریک و ارزشمندی در باب «الگوی زیست مسلمانی بر پایه‌ی عقلانیت جمعی توحیدی» بود که فارغ از بروزهای سیاسی جلسه به مشورت و نقد و بررسی گذاشته شده بود.

برگزاری چنین جلسات و محافلی البته اگر فارغ از حضور سنگین رسانه ها و نیز شخصیت های نمایشی و البته بزرگ می بود، شاید محمل بهتری برای تضارب اندیشه ها می بود، اما نفس برگزاری چنین محافل و مجالسی در عصر و دوران ما که عمل زدگی به شدت مشهود و بلای جان دولت مردان و مسئولان و البته احزاب و جریانات سیاسی است، خبر خوشی است.

البته کنایه ی دکتر افروغ نیز بسیار به جا بود که خطاب به خاتمی گفت: در دورانی که شما در رأس قدرت اجرایی کشور بودید، علیرغم شعارهای گفتگوی تمدن ها، شاهد برگزاری چنین محافلی نبودیم و اکنون که از اریکه ی قدرت کناره گرفته اید، آیا محفلی برای اجرای چنین سیاست ها و برنامه هایی می یابید یا خیر. و اینکه شما نسبت خود را با سیاست های اعلام شده و مصوب در باب اصل 44 قانون اساسی یا سیاست های اعلام شده برای برنامه ی توسعه چگونه می دانید و راهی برای اعمال سیاست های خود جسته اید یا خیر؟

این نکته ی دکتر افروغ البته کنایه ای هم به ساخت قدرت در کشور ما دارد که همه چیز را دولت و قدرت تعیین می کند و تئوری پردازی ها تا زمانی که به قالب قانون و برنامه های اجرایی در نیاید، تنها چون مُرکب بر روی کاغذ بیش نیست. به خصوص این امر برای چنین مجموعه ای که خود را دور از ساحت انتخابات و قدرت تعریف کرده است، بیشتر از سایرین به چشم می آید.

سخن دیگر درباره ی این جلسه، طیف وسیع مدعوین بود که البته بدون مبانی مشترک -حتی در طرز تلقی نسبت به انقلاب و امام- در یک محفل گرد آمده بودند و این امر چندان نمی تواند در رسیدن به مفاهیم اجماعی یا حتی در پیدا کردن سئوال و در نتیجه در پاسخ به برگزار کنندگان جلسه یاری رساند.

در هر صورت جای بسی مسرت است که باز هم افرادی نشسته اند و اندیشیده اند و عملگرایی را جایگزین نظام اندیشگی نکرده اند و فارغ از انتخابات پس از شش سال از تأسیس امروز حرف هایی برای گفتن یافته اند که البته قابل نقد و تأمل است.

____________________
- در نوشتن این متن از صحبت های حاشیه ای با دوست گرامی آقای ابوالفضل عمویی، بهره برده ام.

با اعتقاد برای دکتر عماد افروغ:

1
 گلسنگ ز سنگ خاره بر می­آید
با ظلمت شب ستاره بر می­آید
بر جور سیاه جاهلان صبر خوش است
از صبر هزار چاره بر می­آید

2
این می­داند، بر آن فسون می­خواند
آن نادان است، کلّه می­جنباند
حرف از تمثیلِ دو لب قیچی نیست
"جور" است که اسب "جهل" را می­راند

3
(برای نشستگان بر کرسی بطر):
از دولت مردم مهذّب گفتی
از جادوی نسخه مجرّب گفتی
ای دوست! که می­بینم امروزت را
این بود عدالتی که دیشب گفتی؟

4
من می­گویم شراره­ها می­مانند
شب می­میرد، ستاره­ها می­مانند
اما، اما، اگر تو عزلت گیری
بر جای تو هیچکاره­ها می­مانند

5
گر روزیِ مرد از قضا غم بشود
حاشا که سرش پیش کسان خم بشود
این چار کلام شعر تقدیم شما
یک ذره ز رنجتان مگر کم بشود.

از ناسور- امید مهدی‌نژاد