تذکر جدی: این مطلب نه به عنوان عضو شورای مرکزی جنبش عدالت‌خواه، بلکه به عنوان یک نفر که چند سالی ست فعالیت‌های آن را دیده و از دور و نزدیک با آن آشنایی داشته نگارش یافته است و دیدگاه رسمی جنبش محسوب نمی‌شود.

در ماه‌های اخیر، سیر مخالفت‌ها با جنبش عدالت‌خواه دانشجویی شدت بیشتری یافته است و در این میان نام برخی افرادی که دارای سمت‌هایی نیز هستند به چشم می خورد. برخی از این افراد با سوء استفاده از جایگاه‌های خود در نهادهای مختلف انقلابی و غیر انقلابی به نشر اکاذیب و تهمت‌هایی بنیان‌برافکن دست زده‌اند. نمونه‌ی غیر انقلابی‌اش یادداشت علی مزروعی (از شورای مرکزی حزب مشارکت) است که در آن جنبش عدالت‌خواه دانش‌جویی به مخالفت با اصلاحات و دولت خاتمی متهم شده است و نویسنده‌ با مطرح کردن اطلاعات نادرست و ناقص، این جریان دانش‌جویی به جریانی سیاسی فروکاسته است! و از پیام رهبری به این جنبش اعلام نارضایتی می‌کند! این درحالی است که آقای مزروعی چند سال پیش، در مباحثه‌ای که با ایشان داشتم و در وبلاگ خودشان هم نشر یافته بود، به عدم اطلاع خود از فعالیت‌های این مجموعه اعتراف کرده بود و خواستار گزارش جنبش به حزب مشارکت شده بود! در عین حال در یادداشت اخیر بر همان مطالبی که از بنیان خطا بوده است تأکید کرده است.

به قول شهید مطهری کسی قطار ایستاده را سنگ نمی‌زند. اما همین که قطاری در حال حرکت باشد، برخی به خود جرأت می‌دهند که به آن حمله کنند و سنگ بزنند.

از سوی دیگر نشریه‌ی همت (هفته‌نامه‌ی حامیان دولت) نیز در شماره‌ی اخیر خود به مناسبت پرداختن به پرونده‌ی جنبش عدالت‌خواه دانش‌جویی به فحاشی و تندخویی دست زده است و با ادبیاتی عجیب و زننده بر این تشکل دانشجویی تاخته است. جالب آن‌که اکثر این مطالب با نام‌های مستعار و غیر واقعی نشر یافته است تا از پاسخ‌گویی و دامن‌گیری این تهمت‌ها پرهیز شود!

یکی از محورهای این مطالب پررنگ‌کردن و دست‌گذاشتن بر انتقادات و اختلافات مابین سازمان بسیج و جنبش عدالتخواه دانشجویی بوده است. به گونه‌ای مطلب نقد سازمان بسیج که چند سال قبل در یکی از نشریات مرتبط با جنبش عدالت‌خواه منتشر شده بود، بار دیگر نشر یافته و در یادداشتی به قلم کاظم تهرانی با عنوان «برادری و تضاد» به بررسی این -به قول خودشان- تعارض پرداخته است. نویسنده با بیان این مطلب که بسیج دانشجویی عدالت‌خواه‌ترین مجموعه‌ی دانشجویی در کشور است، جنبش عدالت‌خواهی را به فعالیت تحت لوای بسیج دعوت کرده است. در نهایت نیز با بیان این‌که جنبش عدالت‌خواه دیگر توان و رمقی برای فعالیت ندارد (!!) و این‌که حتی در برخی حوزه‌ها علیه شخصیت‌های عدالت‌محور (!!) هم اقدام به موضع‌گیری کرده است، جنبش را به اقدام مناسب برای رفع کدورت با گروه‌های «حزب الله» کرده است. معلوم نیست که نشریه‌ی همت که در شماره‌ی یکم خود به بازسازی چهره‌ی مشائی به عنوان یک نیروی انقلابی و ارزشی کمر همت بست، منظورش اقدام اخیر جنبش عدالت‌خواه دراعتراض به مواضع ضد انقلابی مشائی بوده است یا خیر!

در مطلب دیگر نیز با اعتراف به این مطلب که این جریان مرجع گفتمان‌ساز عدالت در کشور را مقام معظم رهبری می‌داند، سعی در القای مخالفت این جنبش با اندیشه‌های مقام معظم رهبری دارد. این مطلب البته در یک تعارض و تضد درونی، در ابتدا جنبش عدالت‌خواه را محصول مکتب خراسان می‌داند که از شخصیت‌های شاخص آن شخصیت‌های عدالتخواهی همچون مقام معظم رهبری، مرحوم شریعتی، شهید مطهری، محمدرضا حکیمی و حیدر و حسن رحیم‌پور ازغدی نام می‌برد و آن را در تعارض با مکتب تهران (با شخصیت شاخص مهدی نصیری) می‌داند. که البته نویسنده با نوشتن تنها یک جمله که «در عرصه‌ی عمل اجتماعی نوع نگاه کسانی دیگر حاکم است» از کنار این مطلب می‌گذرد.

در بخش‌های دیگر این پرونده نیز به مصاحبه با آقای رسول علیخانی پرداخته است که هیچ سمتی و نقشی در تشکیل جنبش عدالت‌خواه نداشته است و در زمان تأسیس این جنبش اصلاً جایگاهی نداشته است. ما که نفهمیدیم که چه ربطی داشت.

نکته‌ی عجیب دیگر حذف شدید (!!) نام دانشگاه امام صادق علیه‌السلام و عدالت‌خواهان امام صادقی در تشکیل جنبش عدالت‌خواه بوده است. در حالی که نسل اول تشکیل‌دهندگان این جنبش هم متأثر از فارغ‌التحصیلان این دانش‌گاه بوده‌اند و هم‌چنین بسیج این دانشگاه جزء تشکیل‌دهندگان جنبش بوده است و هم‌اکنون نیز جزء تشکل‌های مرتبط با جنبش عدالت‌خواه دانشجویی می‌باشد.

طیف گسترده‌ی مخالفان جنبش عدالت‌خواه دانش‌جویی از اپوزیسیون گرفته تا حزب مشارکت و تا حامیان دولت نشان از یک امر مهم دارد و آن استقلال و عدم وابستگی این جریان به قدرت دولتی است. در عین حال حمایت و تأییدات رهبری و نیز عمل‌کرد این تشکل دانش‌جویی نشان از این دارد که وابستگی به اندیشه‌های انقلاب اسلامی و مقام معظم رهبری در این جریان یک اصل لایتغیر بوده، هست و ان‌شاءالله خواهد بود.

البته همواره نقدهای صحیح و به‌جا نیز بوده‌اند که راه‌نما و اصلاح‌گر بوده‌اند و باید به آنها توجه داشت.

----------
پی نوشت:

نکته ی دیگر این که مصاحبه ی آقای فیروزآبادی که به عنوان دبیر جنبش عدالتخواه دانشجویی گفتگو کرده است نیز در نشریه همت سانسور شده و منتشر نشده است!!

بازنشر این مطلب در:  فردا نیوز | الف | تابناک | آفتاب | عدالت‌خواهی

گزارشی از آن روی سکه

خبر کوتاهی از دیدار سه ساعته‌ی دانشجویان دانشجویان امام صادق علیه السلام از سوی خبرگزاری فارس با عنوان دیدار احمدی‌نژاد با جمعی از دانشجویان، منتشر شد و این همه‌ی داستان نبود. بعد از آن نیز خبری تکمیلی منتشر شد و در آن بخشی از سخنان احمدی‌نژاد در این دیدار منتشر شد که آن هم همه‌اش نبود!

داستان از این قرار بود که پس از دیدار نخست رئیس جمهور با دانشجویان، بسیج دانشجویی از احمدی نژاد خواسته بود تا بار دیگر و این‌بار با اطلاع قبلی برای شرکت در یک جلسه‌ی پرسش و پاسخ در دانشگاه حاضر شود. در همین راستا نیز کارگروهی برای بررسی برخی از موضوعات جنجالی تشکیل شده بود و به مطالعه درباره‌ی موضوعات اهتمام کرده بودند. در دیدار اول فعالان دانشجویی قرار شفاهی برای حضور در جلسه‌ی پرسش و پاسخ در تاریخ 27 خرداد (سالگرد برگزاری دور اول انتخابات ریاست جمهوری نهم) گذاشته شده بود. اما بی‌برنامگی‌ها باعث شد که تیم حفاظت ریاست جمهوری برنامه‌ی دیدار دانشجویی را کنسل و برنامه‌ی حضور جمعی از دانشجویان در پاستور تنظیم و اعلام شود.

تعداد 300 نفر از دانشجویانی که برای حضور ثبت نام کرده بودند، میهمان رئیس جمهور شدند. سئوالات شفاهی نیز از چند روز قبل جمع‌بندی و هماهنگ (!) شده بود.

اما آنچه در این جلسه رخ داد، اعتماد بسیاری از افراد را به دولت متزلزل کرد. «فرافکنی»ها و «نمی‌گذارند»ها به حدی بود که انتقاد حامیان احمدی‌نژاد را هم برانگیخته بود. یکی از حامیان احمدی‌نژاد که سئوال اقتصادی از رئیس جمهور پرسیده بود، 30 درصد جواب را مغالطه 50 درصد را توهین به شعور مخاطب ارزیابی می‌کرد. اما در حوزه‌ی فرهنگ، وضع از این هم بغرنج‌تر بود. رئیس جمهور از پاسخ به سئوالات در حوزه‌ی فرهنگ طفره رفته و به وضوح از پذیرفتن مسئولیت خطاهای فرهنگی دولت استنکاف ورزیده بود. این فرافکنی به حدی بود که رئیس جمهور اشکالات مربوط به حوزه‌ی فرهنگ را به رهبری منتسب کرده و بدینوسیله از خود سلب اتهام کرده بود!

این شیوه‌ی برخورد (آن هم در جلسه‌ای که قرار بود به عنوان یک محفل دوستانه و صمیمانه و دیالوگی باشد و حتی رسانه‌ها نیز از انتشار آن ممنوع بودند) به مذاق خیلی‌ها خوش نیامد. در تریبون آزادی که بسیج پس از این برنامه برگزار کرده بود، انتقادات جدی به برگزار کنندگان وارد آمد و بحث‌های چالش‌برانگیزی پیش آمد. از شیوه‌ی برگزاری مراسم گرفته تا نوع برخورد رئیس جمهور مورد نقد و ارزیابی قرار گرفت.

البته حامیان دولت نیز با تأکید بر یاری دولت، وظیفه‌ی دانشگاه و دانشجویان امام صادق علیه‌السلام را در حوزه‌ی تئوریک مهم می‌خواندند و نیاز دولت در این حوزه را با توانایی‌های بالقوه‌ی این مجموعه هم‌راستا می‌دیدند. برخی نیز از تشکیل «سازمان رزم»ی سخن گفتند که به عنوان بازوی اجرایی دولت و پیشمرگ او در برخورد با مافیا عمل کند!

اما همه‌ی اینها در یک نکته مشترک بودند. نبود تجربه‌ی کافی برای حضور در جایگاه‌های مدیریتی نظام و نداشتن برنامه و خلاءهای تئوریک جدی است، اما دولت در بسیاری از حوزه‌ها (به خصوص در عرصه‌ی فرهنگ) به حداقل‌های سهل‌الوصول هم دست نیافته است و باید تلاش بیشتری صورت پذیرد.

شب گذشته، دانشگاه امام صادق علیه‌السلام میزبان جلسه‌ی پرسش و پاسخ با وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی بود. در این دیدار که تا پاسی گذشته از نیمه‌ی شب ادامه داشت، سئوالات و انتقادات متنوعی در حوزه‌ی فرهنگ، به دولت نهم وارد شد. اولین سئوال شفاهی را نیز بنده مطرح کردم. اما با فرافکنی وزیر، بی‌پاسخ ماند. سایر سئوالات نیز تقریباً همین حالت را داشت. متن پرسش‌م را در وبلاگ منتشر می‌کنم تا شاید کسانی ببینند و بیندیشند که چرا فرهنگ در دولت نهم چنین پست و دون‌پایه گردیده است و شاید کسی پاسخی برای این پرسش داشته باشد.

بسم الله الرحمن الرحیم
آقای وزیر! سلام علیکم! اجازه دهید سخن‌م را با یک سئوال آغاز کنم: «آیا شما فرهنگ را در دولت نهم مظلوم می‌دانید یا خیر؟ چه پاسخ مثبت باشد و چه منفی، علت آن را در چه می‌بینید؟»
برادر صفارهرندی! دولت نهم را از هرسو که بنگری، چه اقتصادی، چه سیاسی و چه از ابعاد دیگر، باید آن را یک دولت برآمده از یک فرهنگ تعبیر کرد: فرهنگ انقلاب اسلامی. پس باید مهم‌ترین دغدغه‌ی این دولت را هم در همین حوزه جستجو کنیم. اما چه شده است؟ سه سال از دولت نهم گذشته است و هنوز هیچ تغییری در عرصه‌ی فرهنگ شاهد نیستیم.
آقای وزیر! بگذارید به سخنان و رفتار رئیس جمهوری ارجاع بدهم. چرا ایشان تا به آن اندازه که به تحول اقتصادی یا سیاسی توجه دارند، به فرهنگ وقعی نمی‌نهند؟ چرا هنوز دولت نهم با «مافیای فرهنگی» در نیافتاده است و صدایی از هیچ‌کجا بر نخواسته است؟
برادر بزرگوار! یادآوری می‌کنم زمانی را که شما در عرصه‌ی فرهنگ و روزنامه‌نگاری مشغول بودید. یادتان هست که به خاطر کوچکترین خطای فرهنگی دولت اصلاحات فریاد «وا اسلاما» سر می‌دادید؟ اما اکنون چه شده است؟ آیا وضعیت فرهنگی بهتر شده است؟
آیا می‌توانید بگوئید که اگر ما نبودیم، فلان محصول فرهنگیِ ارزشی تولید نشده بود؟ شما از آثار آقای میرکریمی یا مجیدی به عنوان کارهای شاخصِ فرهنگی در حوزه‌ی سینما در دوره‌ی مسئولیتِ خود نام بردید. اما آیا اگر شما نبودید، این فیلم‌ها ساخته نمی‌شد و یا این کارگردان‌ها با حمایت شما به این توانایی دست یافته‌اند؟ آیا واقعاً این کارها محصول فعالیت‌های فرهنگی این دولت است؟
آقای صفار هرندی؛ پاسخ دهید که چه شده است که فرهنگ در دولت نهم چنین بی‌ارج و قدر شده است؟

وقتی نشستم، برخی از دوستان «احسنت»ی گفتند. برخی هم به طعن گفتند که «این بیانیه است یا سئوال!» اما به قول یکی از دوستان، وزیر در این محفل استفاده‌ی خودش را برد. او هم منتظر یک‌مشت گوش مفت و یک مشت گوسفند است که سخنان‌ش را بشنوند و دم بر نیاورند. متأسفانه، آقای وزیر به جای پاسخ به سئوال، سراغ فرهنگ در عصر اصلاحات رفت و به جای پاسخ، آن دوره را نقد کرد و گفت که ما از آن کارها نمی‌کنیم. بی‌آنکه درباره‌ی مظلومیت فرهنگ در دولت نهم پاسخی بدهد.